অশ্বকৰ্ণ বধ শৃগাল হুইয়া সিংহে যুজিতে খোজয়। কতনো শকতি মাৰিবাক শঙ্কা নাই॥ ৪20 কৈত কালজিত বীৰ মোৰ বাক্য ধৰা। ঘোৰ যুদ্ধ কৰি ভীম-অৰ্জুনক মাৰা॥ পাচে সাবহিত হুয়া মহাযুদ্ধ কৰি। প্ৰমথক মাৰি তান ভাঙ্গিয়ো নগৰী॥ ৪২১ আপুনি স্ৰজিলা কেনে আপুনি নাশয়। ইটো প্ৰতিকাৰে কিছো দোষ নাহিকয়॥ নাথাকোক ইথানত কৈলাসে চলোক। তাঙ্ক কোনে ইটো ঠাই দিলা কোনলোক॥ 422 ইসব ৰাজ্যত জানো মই অধিকাৰ। মোৰ ৰাজ্যে থাকি কৰে মোৰ অপকাৰ॥ ইহাক খেদিলে জানা কোনো দোষ নাই। আমাক খুজিয়া শুনোলৈলা ইটো ঠাই॥ ৪২৩ আমাৰ উপৰিবংশ পূৰ্বত আছিলা। তাসম্বাক খুজি হৰে এহি ৰাজ্য লৈলা॥ এবে আমাসাৰ কৰে এত অপকাৰ যত বস্তু আছে সবে লৈয়োক সত্বৰ॥ 428 হেনয় জনক খেদিলাত দোষ নাই। আপুনি থাকোক কৈলাসত সুখে যায়।। বৈশম্পায়ন বদতি শুনা নৃপবৰ এহিমতে দুৰাচাৰে ভৎসিলা বিস্তৰ॥ ৪২৫ তিনি ভুৱনৰ যিটো কালৰূপ হৰ। স্ৰজন পালন সংহাৰণে মহেশ্বৰ॥ হেন মহেশক থান অসুৰে দিৱয়। মহাজনসবে আৰ বুজিবা আশয়॥ ৪২৬
