হনুমান পাঁচালী

ৱিকিউৎসৰ পৰা

* * *



শ্ৰীশ্ৰী ৰামচন্দ্ৰৰ ধ্যান
কোমলাঙ্গং বিশালাক্ষমিন্দ্ৰনীলসমপ্ৰভম্৷
পিতাম্বৰধৰং ধ্যায়েৎ ৰামং সীতাসমন্বিতম্৷৷
দক্ষিণাংশে দশৰথং পুত্ৰাবেক্ষণতৎপৰম্৷
পৃষ্ঠতো লক্ষ্মণং দেৱং সচ্ছত্ৰং কনকপ্ৰভম্৷৷
পাৰ্শ্বে ভৰত-শত্ৰুঘ্নৌ তালবৃন্তকৰাবুভৌ৷
অগ্ৰে ব্যগ্ৰং হনুমন্তং ৰামানুগহকাঙিক্ষণম্৷৷

প্ৰণাম
ৰামায় ৰামচন্দ্ৰায় ৰামভদ্ৰায় বেধসে৷
ৰঘুনাথায় নাথায় সীতায়া পতয়ে নমঃ৷৷
দক্ষিণে লক্ষণো ধন্বী বামতো জানকী শুভা৷
পুৰতো মাৰুতিৰ্যস্য ত্বং নমামি ৰঘুত্তম৷৷

ৰামস্তুতি
হে ৰাম পুৰোষোত্তম জানকীৰ পতি৷
হে কেশৱ নৰহৰি অযোধ্যাৰ পতি৷৷
গোবিন্দ গৰুৰধ্ভজ হে দিনবন্ধু৷
গুণনিধি দামোদৰ কৰুণাৰ সিন্ধু৷৷
মাধৱ শ্ৰীধৰ হৃষিকেশ জগন্নাথ৷
হে কৃষ্ণ! কমলাপতি দ্বাৰকানাথ৷৷
সীতাপতি ৰঘুপতি শ্ৰীপতি যদুপতি৷
বৈকুণ্ঠৰ অধিপতি অগতিৰ গতি৷৷
ত্ৰৈলোক্যৰ পতি লক্ষ্মীপতি ভগৱান৷
সঙ্কটত প্ৰভু মোক কৰা পৰিত্ৰাণ৷৷

শ্ৰীৰাম অৱতাৰ
প্ৰকাশিত কৃপাময়    ৰামচন্দ্ৰ দয়াময়
     কৌশল্যাৰ হিতকাৰী৷
হৰষিত ত্ৰিভুৱন    মুনি ঋষি দেৱগণ
     অদ্ভুত ৰূপে মনোহাৰী৷৷
লোচন অভিৰাম    তণু যেন ঘণশ্যাম
     স্বয়ম্ আয়ুধ ভুজচাৰী৷
বনমালা ভূষণ    পৰা যেন লোচন
     অপৰূপ শোভা জ্যোতিধাৰী৷৷
কৰ যোৰে কৰো স্তুতি    হে প্ৰভু ৰঘুপতি
     দয়া কৰা হে দয়াময়৷
বেদাদি পুৰাণে কয়    জ্ঞানাতীত গুণময়
     অন্তহীন গুণ কৃপাময়৷৷
আমি অতি তুচ্ছ নৰ    তুমি দেৱ উচ্ছস্তৰ
     জিনি আছা বিশ্ব চৰাচৰ৷
কৰুণা সাগৰ ৰাম    সৰ্বগুণ নিধি শ্যাম
     শ্ৰুতি স্মৃতি জ্ঞানৰ আকৰ৷
পূৰ্ণব্ৰহ্ম নাৰায়ণ    তুমি নিত্য নিৰঞ্জন
     সকলোৰে পূজ্য ত্ৰিভুবনে৷
তযু শ্ৰীচৰণে প্ৰভু    বাৰে বাৰে প্ৰণামোহো
     কৃপাকৰা এই দীনজনে৷৷
প্ৰতি লোমকোপে তযু    ব্ৰহ্মাণ্ড জিলিকে প্ৰভু
     চাৰিবেদে এই কথা কয়৷
অজ্ঞান অবোধজনে    এই কথা নাজানিলে
     ধীৰ মতি স্থিৰ হৈ ৰয়৷৷
অল্প মাত্ৰ মোৰ জ্ঞান    নাজানোহো গুণ গান
     তযু নাম অমৃত সমান৷
ব্ৰহ্মা আদি দেৱগণ    মুনি মুন ঋষিগণ
     সদা কৰে তোমাৰেই ধ্যান৷৷
পঞ্চমুখে পঞ্চানন    কৰে তযু গুণ গান
     আনন্দত মত্তহৈ নাচে৷
যি লীলা কৰা তুমি    একোকে নাজানো আমি
     অৱতাৰ পৃথিৱীৰ মাজে৷৷
শুনা সবে সাধুজন    প্ৰফুল্লিত কৰি মন
     ৰাম নাম লোৱা বাৰে বাৰে
এই স্তব পাঠ কৰি    হৰি পদে লোৱা গতি
     মুক্তিপোৱা এ ভৱ সাগৰে৷৷

শ্ৰীশ্ৰীৰামচন্দ্ৰ বন্দনা
আপদামপহন্তাৰং দাতাৰং সৰ্বসম্পদাম্৷
লোকভিৰামং শ্ৰীৰামং ভূয়োভূয়ো নমাম্যহম্৷৷
ৰামায় ৰামচন্দ্ৰায় ৰাম ভদ্ৰায় বেধসে৷
ৰঘুনাথায় নাথায় সীতায়াঃ পতয়ে নমঃ৷৷
নীলাম্বুজশ্যামল কোমলাঙ্গ, সীতসমাৰোপিত বামভাগম৷
পাণৌ মহাসায় কচাৰুচাপং নমামি ৰামং ৰঘুবংশ নাথম্৷৷
ওঁ শ্ৰীৰামচন্দ্ৰায় নমঃ৷

শ্ৰীহনুমান স্তুতি
হনুমানঞ্জনীসুনুং বায়ুপুত্ৰো মহাবলঃ৷
ৰামেষ্ট ফাল্গুনসখঃ পিঙ্গাক্ষহমিত বিক্ৰমঃ৷৷
উদধিক্ৰমণশ্চৈব সীতাশোক বিনাশনঃ৷
লক্ষ্মণ প্ৰাণদাতা চ দশগ্ৰীবস্য দৰ্পণা৷৷
এবং দ্বাদশ নামানি কপিন্দ্ৰস্য মহাত্মনঃ৷
স্বাপকালে প্ৰবোধে চ যাত্ৰাকালে চ যঃ পঠেৎ৷৷
তস্য সৰ্ব ভয়ং নাস্তি ৰণে চ বিজয়ী ভবেৎ৷
ৰাজদ্বাৰে গহ্বৰে চ ভয়ং নাস্তি কদাচন৷৷
হনুমান একনাম সকলোৱে কয়৷
আন এক নাম তাৰ অঞ্জনাতনয়৷৷
বায়ুপুত্ৰ নাম তাৰ হয় তৃতীয়টি৷
মহাবল নাম তাৰ হয় চতুৰ্থটি৷৷
ৰামেষ্ট তাহাৰ নাম হয় পঞ্চমতে৷
ফাল্গুনসখা এক নাম হয় যে ষষ্ঠতে৷৷
সপ্তমে পিঙ্গাক্ষ নাম সকলোৱে ভণে৷
অষ্টমে অমিত-বিক্ৰম সকলোৱে জানে৷৷
নৱমতে উদধিক্ৰমণে নাম তেওঁ ধৰে৷
দশতে সীতাশোক বিনাশ যে কৰে৷৷
একাদশে লক্ষ্মণৰ হ’ল প্ৰাণদাতা৷৷
দ্বাদশতে তেওঁ দশগ্ৰীৱ দৰ্পহা৷৷
কপিন্দ্ৰে দ্বাদশ নাম যি পাঠ কৰে৷
যাত্ৰাকালে প্ৰবাসে বা নৃপতিৰ দ্বাৰে৷৷
সৰ্বকালে সৰ্বস্থানে বিজয়ী সি হয়৷
কোন কালে কেতিয়াও নাহি তাৰ ভয়৷৷

হনুমানৰ বন্দনা
মহলে মুৰুটি তব মাৰুত নন্দন৷
অমঙ্গল দুৰ কৰা বিঘ্ন বিনাশন৷৷
পৱন-তনয় হনু সৰ্বহিতকাৰী৷
হৃদয়ে বিৰাজ কৰা ৰক্ষকূল অৰি৷৷

হনুমান চালিশা
শ্ৰীগুৰু চৰণ পদ্ম স্মৰি মনে মনে৷
কোটি বাৰ প্ৰণামোহো গুৰুৰ চৰণে৷৷
শ্ৰীৰাম চৰণপদ্ম কৰিয়া স্মৰণ৷
চতুবৰ্গ ফল যেন লভো অনুক্ষন৷৷
বুদ্ধিহীন মই অতি পবন কুমাৰ৷
গুচোৱা মনৰ ক্লেশ মনৰ বিকাৰ৷৷
জয় জয় হনুমান গুণৰ সাগৰ৷১
জয়হে কপীশ-প্ৰভু দয়াৰ আধাৰ৷৷
শ্ৰীৰামৰ দূত তুমি অতি বলবান৷
অঞ্জনাৰ পুত্ৰ তুমি পবনসুত নাম৷৷২
মহাবীৰ ব্ৰজৰঙ্গী তুমি হনুমান৷
কুমতি নাশিয়া কৰা সুমতি প্ৰদান৷৷৩
কাঞ্চন বৰণ তযু তুমি হে সুবেশ৷
কৰ্ণত কুণ্ডল শোভে কুঁচি কুঁচি বেশ৷৷
ধ্বজা বজ্ৰ শোভা কৰে হস্তত তোমাৰ৷
কান্ধে শোভা কৰে গদা সুন্দৰৰ ভাৰ৷৷৫
অপৰূপ বাহু তৱ পবন নন্দন৷
মহাতেজ জ্যোতিৰূপ জগত বন্দন৷৷৬
বিদ্যাৱান গুণৱান তুমি হে চতুৰ৷
শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ কাৰ্যে তুমি হে আঁতুৰ৷৷৭
সৰ্বদা ৰামৰ আজ্ঞা কৰিছা পালন৷
হৃদয়ত লৈ ৰাম সীতা ও লক্ষ্মণ৷৷৮
সূক্ষ্মৰূপ ধৰি তুমি লঙ্কা প্ৰবেশিলা৷
বিকট ৰূপৰে লঙ্কা ধ্বংস কৰিলা৷৷৯
ভীমৰূপে কৰা তুমি অসুৰ সংহাৰ৷
সৰ্বকাৰ্য্য সিদ্ধি দাতা শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ৷৷১০
সঞ্জীবন আনি তুমি জীয়ালা লক্ষ্মণ৷
ৰঘুবীৰ তাৰ বাবে আনন্দিত মন৷৷১১
ৰঘুনাথে দিলে তোমাক আলিঙ্গন দান৷
দান কৰে ভাতৃ স্থান ভৰত সমান৷৷১২
ত্ৰিভুৱনে বিয়পিয় তযু যশ খ্যাতি৷
এই বুলি আলিঙ্গন কৰে ৰঘুপতি৷৷১২
সনক ব্ৰহ্মাদি যত দেৱ-মুনিগণ৷
নাৰদ সাৰদ আদি দেৱ ঋষিগণ৷৷১৪
যমৰাজ কুবেৰ আৰু দিকপালগণ৷
কবি কবিৰে যত ভৰা ত্ৰিভুৱন৷৷১৫
সুগ্ৰীৱৰ উপকাৰ তুমিয়ে কৰিলা৷
ৰামৰ লগত মিলাই ৰাজপদ দিলা৷৷১৬
তোমাৰ মন্ত্ৰণা মানে বিভীষণ গণ৷
হৈছিল ৰাৱণৰ ভয়ে কম্পমান৷৷১৭
সহস্ৰ যোজন ঊৰ্ধ্বে সূৰ্য্যদেৱে দেখে৷
সুমধুৰ ফল বুলি ভাবে একে গ্ৰাসে৷৷১৮
জয় ৰাম বুলি তুমি অসীম সাগৰ৷
পাৰ হৈ প্ৰবেশিলা লঙ্কাৰ ভিতৰ৷১৯
দুৰ্গম যতেক কৰ্ম আছে ত্ৰিভুবনে৷
সুগম কৰিলা তুমি ’ৰাম-ৰাম’ গানে৷৷২০
শ্ৰীৰামৰ দ্বাৰৰক্ষী ৰামচন্দ্ৰৰ দ্বাৰে৷
তযু অনুমতি বিনা সোমাব নোৱাৰে৷৷২১
শৰণ লইনু প্ৰভু আজি যে তোমাৰ৷
ভৱ ভয়ে ৰক্ষা কৰা বিপদে আমাৰ৷৷২২
নিজ শক্তি নিজে প্ৰভু কৰা সম্বৰণ৷
তোমাৰ হুঙ্কাৰতে কম্পে ত্ৰিভুৱন৷৷২৩
ভূত প্ৰেত পিশাচাদি আহিব নোৱাৰে৷
মহাবীৰ তযু নাম সেই সদা ত্মৰে৷৷২৪
ৰোগ নাশ কৰা তুমি সৰ্বপীড়া হৰ৷
মহাবীৰ তযু নাম স্মৰে নিৰন্তৰ৷৷২৫
সঙ্কটত হনুমানে ৰক্ষা কৰি যায়৷
হনুৰ চৰণে ভক্তি ৰাখিব সদায়৷৷২৬
সৰ্বোপৰি ৰামচন্দ্ৰ তপস্বী ও ৰজা৷
শ্ৰীৰামৰ শত্ৰুগণক তুমি দিলা মজা৷৷২৭
তোমাৰ চৰণে যেয়ে মন প্ৰাণ দিব৷
জীৱনত সেইজনে সদা সুখ পাব৷৷২৮
প্ৰৱল প্ৰতাপ তযু হে বায়ু নন্দন৷
তযু নামে উজ্জ্বলিব এই ত্ৰিভুবন৷৷
সাধু-সন্যাসীকো ৰক্ষা কৰা মতিমান৷
শ্ৰীৰামৰ প্ৰিয় তুমি অতি গুণবান৷৷৩০
অষ্টসিদ্ধি নবসিদ্ধি কিবা যদি আছে৷
সকলোই সিদ্ধি হয় তোমাৰে কৃপাতে৷৷৩১
তোমাৰ কাষতে থাকে ৰাম নাৰায়ণ৷
ৰামৰ তুমিয়ে দাস জানে সৰ্বজন৷৷৩২
তোমাৰ ভজন কৰি লভিব ৰামক৷
জনমে জনমে সেয়ে দুখ বিমোচক৷৷৩৩
অন্তকালে পাব তেওঁ ৰামৰ চৰণ৷
এই সাৰ কথা শুনা সব ভক্তগণ৷৷৩৪
সকলো বিষয় ত্যাগি বোলা হনুমান৷
হনুমন্তে সৰ্বসুখ কৰিব প্ৰদান৷৷৩৫
সৰ্বসুখ আঁতৰিব সঙ্কটো কাটিব৷
সেইজনে হনুমন্তক স্মৰণ কৰিব৷৷৩৬
জয় জয় জয় প্ৰভু জয় হনুমান৷
তযু কৃপা বিনে মোৰ গতি নাই আন৷৷৩৭
যেইজনে শতবাৰ এই পাঠ কৰে৷
সকলো অশান্তি তাৰ নাশ হৈ পৰে৷৷৩৮
হনুমান চালিশা যেয়ে সদা পাঠ কৰে৷
সিদ্ধি লাভ কৰে আৰু বিপদত তৰে৷৷৩৯
তুলসীদাস সৰ্বদাই শ্ৰীহৰিৰ দাস৷
মনৰমন্দিৰত প্ৰভু সদা কৰা বাস৷৷৪০
ত্ৰিপদী
পবন নন্দন       সঙ্কট হৰণ
         মঙ্গল মুৰুটি ৰূপ৷
শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ       জানকী ৰঞ্জন
       তুমি হৃদয়ৰে ভূপ৷৷
পবন নন্দন       প্ৰবল বিক্ৰম
         ৰাম অনুগত অতি৷
চালিশা ইয়াতে       সমাপ্ত কৰিছো
       পদে থাকে যেন মতি৷৷
         -ইতি হনুমান চালিশা-

শ্ৰীহনুমানাষ্টক
জয় জয় মহাবীৰ হনুমান জয়৷
ভক্তি শিক্ষা কৰো প্ৰভু তোমাৰ কৃপায়৷৷
বাল্যকালে দিবাকৰক কৰিলা ভক্ষণ৷
অন্ধকাৰে কৰে গ্ৰাস এই ত্ৰিভুবন৷৷
ত্ৰাসতে ত্ৰিলোক কঁপে থৰ্ থৰ্ কৰি৷
কিয়বা আন্ধাৰ হয় ধৰিব নোৱাৰি৷৷
দেৱগণে আহি তোমাক মিনতি কৰিলে৷
দিবাকৰক মুক্তি দিলা কষ্ট আঁতৰিলে৷৷
কোনেও নাজানে কপি নামটি তোমাৰ৷
সঙ্কট মোচন নাম হয় যে তোমাৰ৷৷১
কলিৰ ত্ৰাস যে তুমি গিৰি বাসকাৰী৷
জন্মাৱধি প্ৰভু তুমি সন্ন্যাসী নেহাৰী৷৷
নাজানো কিয়নো শাপ দিলে মহামুনি৷
নাজানো কিনো বিচাৰ কৰিছিলা তুমি৷৷
পৰম দয়ালু তুমি জানে সৰ্বজন৷
এই দাসৰ দুখ প্ৰভু কৰা নিবাৰণ৷৷২
অঙ্গদক সঙ্গে লৈয়া সীতা অন্বেষণে৷
সন্ধান কৰিলা তুমি ফুৰি বনে বনে৷৷
পাহাৰে পৰ্ব্বতে তুমি কত যে ঘুৰিলা৷
মহাসাগৰৰ তীৰে শেষত বহিলা৷৷
বানৰগণক তুমি দিলা আশ্বাসন৷
কৃপা কৰি কৰা মোৰ সঙ্কট মোচন৷৷৩
জয় জয় ৰাম বুলি এক লাম্ফ দিলা৷
আকাশ পথেৰে তুমি লঙ্কালৈ চলিলা৷৷
শেষে লঙ্কা ৰাজ্যে গৈ দিলা দৰশন৷
কৰিতে লাগিলা তুমি সীতা অন্বেষণ৷৷
অশোক বনতে সীতা তোমাক দেখিলে৷
সঙ্কটত ৰক্ষা কৰা কবলৈ ধৰিলে৷৷৪
ৰামৰ আঙঠি দিলা জানকীৰ হাতে৷
প্ৰণাম কৰিয়া ঠিয় হৈলা সীতাৰ কাষে৷৷
ৰাৱণে পাইলে বাৰ্ত্তা চেড়ীগণ মুখে৷
দূতগণক পঠাই দিলে বান্ধিয়া আনিতে৷৷
সুক্ষ্ম দেহে মহাবীৰ তুমি দিলা ধৰা৷
আমাৰ সঙ্কট প্ৰভু দূৰ কৰা ত্ৱৰা৷৷৫
অতঃপৰে বিৰাট ৰূপ কৰিলা ধাৰণ৷
যত বস্ত্ৰ আছে নেজে বান্ধে দূতগণ৷৷
তাতে অগ্নি জ্বলাইল ৰাৱণ আদেশে৷
তুমি জয় ৰাম বুলি উঠিলা আকাশে৷৷
সেই জুয়ে লঙ্কা ৰাজ্য কৰিলে দাহন৷
এই দাসৰ কৰা প্ৰভু সঙ্কট মোচন৷৷৬
অশোক কানণে তুমি আহা পুনৰ৷
লঙ্কা-দগ্ধ এই বাৰ্ত্তা জনালা সীতাক৷৷
শুনিয়া জনক সীতা আনন্দিত হৈল৷
বৰ দিয়া তোমাৰ অগ্নি-জ্বালা নিবাৰিল৷৷
আম্ৰকুঞ্জত সোমাই সব কৰে থান থান৷
মোক তুমি এ সঙ্কটত কৰা পৰিত্ৰাণ৷৭
সীতা সন্ধান লৈয়া ফিৰিয়া আহিলা৷
শ্ৰীৰামৰ শ্ৰীচৰণত সকলো জনালা৷৷
ইতিমধ্যে কৰা হ’ল সাগৰ বন্ধন৷
লঙ্কাপুৰি প্ৰৱেশিলে লৈ সৈন্যগণ৷৷
মৃত সঞ্জীৱনী আনি লক্ষ্মণক বচোৱা৷
কৃপা কৰি এই দাসৰ সঙ্কট গুচোৱা৷৷ ৮
জয় জয় মহাবীৰ জয় হনুমান৷
ভক্তিৰূপ শিক্ষা দিলা প্ৰতিজনে জন৷৷
জয় জয় বজৰঙ্গী চিৰ ধন্য তুমি৷
তোমাৰ চৰণে সদা জনাও প্ৰণতি৷৷
তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ ভক্ত বিশ্ব চৰাচৰে৷
ৰাম ৰূপ দেখুৱালা হৃদয়ৰ মাজে৷৷
নিজ বক্ষ নিজে তুমি কৰি বিদাৰণ৷
তাৰ মাজে ৰামৰূপ কৰালা দৰ্শন৷৷
হনুমানষ্টক এই সমাপ্ত হইল৷
জয় ৰাম জয় হনুমান ভক্তগণে বোল৷৷

হনুমানৰ আৰতি

আৰতি কৰো হনুমান লালকি৷
দুষ্ট দলন ৰঘুনাথ ভক্ত কি৷৷
গিৰিবৰ কঁপে যাৰ প্ৰবল শক্তিতে৷
ৰোগ শোক তাপ আদি নোৱাৰে আসিতে৷৷১
জয় হনুমান কি জয়৷
অঞ্জনাৰ পুত্ৰ মহাবলবান৷
শিষ্টৰ পালনকাৰী দুষ্টৰ দমন৷৷২
জয় হনুমান কি জয়৷
যি বীৰক ৰঘুনাথে লঙ্কালৈ পঠালে৷
লঙ্কা দগ্ধ কৰি আহি ৰামক প্ৰণমিলে৷৷৩
জয় হনুমান কি জয়৷
ৰাম নামে অগাধ সমুদ্ৰ পাৰ হৈলা৷৷
পবন-নন্দন তাতো ভয় নাপাইলা৷৪
জয় হনুমান কি জয়৷
লঙ্কাত গৈয়া হনু অসুৰ বিনাশিলে৷
শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ কাৰ্য্য সমাধা কৰিলে৷৷৫
জয় হনুমান কি জয়৷
যুদ্ধত লক্ষ্মণ মুৰ্চ্ছা গৈল শক্তিশেলে৷৷
সঞ্জীৱনী আনি প্ৰাণ ঘুৰাই আনিলে৷৬
জয় হনুমান কি জয়৷
পাতাললৈ গৈ হনু পাতাল জয় কৰে৷
অনায়াসে ধ্বংস কৰে অহী ৰাৱণৰে৷৷৭
জয় হনুমান কি জয়৷
বামহস্তে কৰা তুমি অসুৰ দলন৷
দক্ষিণ হস্তে কৰা সাধুৰ ৰক্ষণ৷৷৮
জয় হনুমান কি জয়৷
আৰতি কৰে আজি সুৰ মুনিগণ৷
সবে বোলে জয় জয় পবন-নন্দন৷৷৯
জয় হনুমান কি জয়৷
সুবৰ্ণৰ থালে লৈয়া কৰ্পুৰ লয় কৰে৷৷
অঞ্জনা জননী তোমাৰ আৰতি কৰে৷১০
জয় হনুমান কি জয়৷
শঙ্খ বাজে ঘণ্টা বাজে বাজে কৰতাল৷
মধুৰ মৃদঙ্গ বাজে শুনোতে ৰসাল৷৷১১
জয় হনুমান কি জয়৷
ঘৃতৰ প্ৰদীপ সবে কৰে প্ৰজ্বালন৷৷
চামৰে বিচিব লাগে যত ভক্তগণ৷১২
জয় হনুমান কি জয়৷
হনুমানৰ আৰতি যেই কৰে গান৷
অন্তকালে সেই ভক্তৰ বৈকুণ্ঠ গমন৷৷১৩
জয় হনুমান কি জয়৷

       -ইতি শ্ৰীহনুমানৰ আৰতি-

হনুমৎ স্তৱ

অতুলিত বলধামং হেমশৈলাভ দেহং৷
দনুজবনকৃশানং জ্ঞানীনামাগ্ৰগণ্যম্৷৷ ১

অৰ্থ- যাৰ হৃদয়ত ধনুৰ্বাণধাৰী শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ সদায় বিৰাজ কৰে, যি ৰাক্ষসৰূপী অৰণ্যক দগ্ধ কৰিছিলে সেই পবনপুত্ৰক মই প্ৰণাম কৰিছো৷ তেওঁ বিশাল শক্তিৰ ভাণ্ডাৰ, স্বৰ্ণ-গিৰি সুমেৰুৰ দৰে যাৰ দেহৰ কান্তি, যিজন ৰাক্ষসৰূপ অৰণ্য ধ্বংসকাৰী আৰু জ্ঞানীসকলৰ অগ্ৰগণ্য, তেওঁক প্ৰণাম কৰিছো৷

সকলগুণনিধানং বানৰানামাধীশং৷
ৰঘুপতি প্ৰিয় ভক্ত বাতজাতং নমামি৷৷ ২

অৰ্থ- যি সকলো গুণৰ আঁকৰ, যি বানৰগণৰ অধিপতি, যি ৰঘুপতি শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ প্ৰিয়ভক্ত, সেই পবনপুত্ৰক প্ৰণাম কৰিছো৷

গোষ্পদীকৃত বাৰীশং মশকীকৃত ৰাক্ষসম্৷
ৰামায়ণ মহামালাৰত্নং বন্দেহনিলাত্মজম্৷৷ ৩

অৰ্থ- যি সমুদ্ৰক গৰুৰ খোজৰ জলৰ দৰে কৰিব পাৰিছে, ৰাক্ষসকুলজ মহৰ দৰে ধ্বংস কৰিছে, ৰামায়ণৰূপী মহামালাৰত্ন স্বৰূপ সেই অনিলাত্মজ হনুমানক প্ৰণাম কৰো৷

অঞ্জনানন্দনং বীৰং জানকী শোকনাশনম্৷
কপীশমক্ষ হন্তাৰং বন্দে লঙ্কাভয়ঙ্কৰম্৷৷ ৪

অৰ্থ- অঞ্জনা নয়নানন্দ প্ৰবল প্ৰতাপ বীৰ, যি জানকীৰ শোক নিবাৰণকাৰী, ৰক্ষ-সংহাৰক, লঙ্কাৰ ভয়ঙ্কৰ ভীতি উৎপাদনকাৰী, সেই কপিৰাজ শ্ৰীহনুমানক বন্দনা কৰিছো৷

উলঙ্ঘ্য সিন্ধো সলিলং যঃ শোকবহ্নি জনকাত্মজায়াঃ৷
অদায় তেনৈৰ দদাহ লঙ্কা নমামি তং প্ৰাঞ্জলিৰাঞ্জনেয়ম্৷৷ ৫

অৰ্থ- যি সিন্ধু সলিল উলঙ্ঘন কৰি জনকাত্মজ সীতাৰ শোকাগ্নি লৈ সেই অগ্নিত লঙ্কাক জ্বলাই দিছিল সেই অঞ্জনানন্দনক কৰজোৰে প্ৰণাম কৰিছো৷

মনোজবং মাৰুততুল্যবেগং জিতেন্দ্ৰিয়ং বুদ্ধিমতাং বৰিষ্ঠম্৷
বাতাত্মজং বানৰযুথং মুখ্যং শ্ৰীৰামদূতং শৰণং প্ৰপদ্যে৷৷ ৬

অৰ্থ- যি মনৰ নিচিনা শীঘ্ৰগতিযুক্ত পবনৰ দৰে মহাবেগবান, ইন্দ্ৰিয় বিজয়ী, বুদ্ধিমান গণৰ শ্ৰেষ্ঠ, সেই বায়ুপুত্ৰ বানৰ সকলৰ অগ্ৰণী সেই ৰামচন্দ্ৰদূতৰ শৰণ ললো৷

অঞ্জনেয়মতি পাটলাননং কাঞ্চনাদ্ৰিকমনীয় বিগ্ৰহম৷
পাৰিজাত তৰুমূলবাসিনং ভাৰয়ামি পৰমানন্দম্৷৷ ৭

অৰ্থ- যাৰ বদন ৰক্তবৰ্ণ, স্বৰ্ণগিৰী সমান উজ্জল দেহকান্তি, যি পাৰিজাত বৃক্ষমূলে বাস কৰে, সেই পৰমানন্দ হনুমানক স্মৰণ কৰো৷

যত্ৰ যত্ৰ ৰঘুনাথকীৰ্তনং তত্ৰ তত্ৰ কৃতমস্তকাঞ্জলিম্৷
বাস্পবাৰি পৰিপূৰ্ণ লোচনং মাৰুতি নমত ৰাক্ষসান্তকম৷৷ ৮

অৰ্থ- যি যি স্থানত শ্ৰীৰঘুনাথৰ নামকীৰ্তন হয়, সেই সেই স্থানত স্ব-মস্তকে অঞ্জলি ধাৰণ পূৰ্বক সাশ্ৰুনেত্ৰে শ্ৰীহনুমান উপস্থিত থাকে৷ সেই ৰাক্ষসবংশ ধ্বংসকাৰী কালস্বৰূপ মাৰুতিক নমস্কাৰ কৰিছো৷

প্ৰণাম

মনোজবং মাৰুততুল্য বেগং জিতেন্দ্ৰিয় বুদ্ধিমতাং বৰিষ্ঠম্৷
বাতাত্মজং বানৰযুথং মুখ্যং শ্ৰীৰামদূতং শিৰসা নমামি৷

ॐ শ্ৰীশ্ৰীসীতালক্ষ্মণভৰতশত্ৰুঘ্নহনুমন্তসমেত
শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ পৰমব্ৰহ্মণে নমঃ৷৷

--সমাপ্ত--