পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/১৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাহিত্য-সংগ্রহ। সবল আৰু পৰাক্ৰমী হৈ থাকে, কোনো কাৰণত আমাৰ শৰীৰ দুৰ্ব্বল হলে সিহঁতো কিছু পৰিমাণে দুৰ্বল ংৈ যায় ; এনে সুবিধা সময়ত আামাৰ বৈৰী জীৱাণুবিলাকে আ রুমণ কৰি মিত্ৰ দলক হৰুৱাই আমাক নানা উৎকট ৰোগত পেলায় ; আাক অৱশেষত সিহঁতৰ বল অতিশ বৃদ্ধি হলে আমাৰ বন্ধুবিলাকে আৰু অামাক ৰাখিব নোৱাৰি আমাৰ লগতে আপোন প্রাণে। বিসর্জন দিয়ে। জামাৰ বন্ধু জীৱাণুবিলাকৰ বাসস্থান আামাৰ তেজ, আৰু শত্রুবোৰৰ বাসস্থান আমাৰ শৰীৰৰ চাৰিও ফালৰ বায়ু । শক্র জীবাণুবিলাকে আক্রমণ। কৰিবৰ কালত এটা ছটাকৈ আহি আক্রমণ নকৰে, কোটীয়ে কোটায়ে অর্ক দে অর্কদে আহি ঠাই জুৰি পৰি লাগেহি। শৰীৰৰ যে কোনো অংশ গেলে বা পচে তাৰ কাৰণ এই শক্ৰ জীৱাণুবিলাকেই ; ইহঁতে খাই খায়েই তেনে । কৰে। জীৱনযুদ্ধৰ বিষয়ে কবলগীয়া ইমানবিলাক কথা আছে যে, তাক এই পুত্ৰ প্ৰৱন্ধত কবলৈ চেষ্টা কৰা বৃথা। এই প্ৰৱন্ধত কথাটো নামমাত্র ছোৱ হৈছে মাথোন। মানৱজাতিৰ সভ্যতা। মামুহ আৰু পশুবিলাকৰ ভিতৰত এটা বৰ ডাঙ্গৰ প্ৰভেদ এই যে, মানুহ উন্নতিশীল জীব, কিন্তু পশুবোৰ তেনে নহয়। এই । প্ৰভেদৰ বাবেই মানুহ যিমান অসভ্য হওক, পশুবিলাকতকৈ বহুত গুণে শ্রেষ্ঠ । চৰায়ে তাৰ বাং মাজে, বিবৰে তাৰ গৰাল সাজে, মৌ-বৰলে সিহঁতৰ চাক বান্ধে ; চৰাইৰ বাহ, বিবৰৰ গৰাল, নোবলৰ চাক, আদিৰে পৰা একে নিয়মে সজা হৈ আহিছে। এহেজাৰ বছৰৰ আগেয়ে কাউৰীয়ে যেনেকৈ বাহ সাজিছিল, এতিয়াও সেই দৰেই সাজিছে, কিম্ব এশ বছৰৰ আগেয়ে মাস্তুহে যেনেকৈ ঘৰ সাজিছিল, এতিয়া তেনেকৈ নেসাজে । চৰাইৰ বাহ, বিবৰৰ গৰাল, আৰু সোঁ বৰলাৰ চাকৰ, কালৰ গতিত একো উন্নতি নছৈ আদিম অৱস্থাতে আছে ; কিন্তু যি মানুহে প্রথমে আাদিম অৱস্থাত বাহপাতৰ পজা ঘৰ সাজিছিল, সিহঁতৰ সন্ততি