পৃষ্ঠা:দন্দুৱা দ্ৰোহ.pdf/১৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


কুমেদানে চকু চলচলীয়া কৰি কলে:—“হয়, কিন্তু তোমাৰ পিতি ইয়াৰ পৰা উঠি গৈছে৷
 পদ্ম কুমাৰী৷ —পিতি নো কলৈ গল? মাইক ইয়াতে পেলাই থৈ নো কিয় গল? চৰ্দাৰ কাকা৷ তুমি কব পাৰানে পিতি কলৈ গল? তুমি মোক পিতিৰ ওচৰলৈ, লৈ যাব পাৰা নে? পিতিয়ে যদি মাইৰ ওপৰত খং কৰিহে গৈছে তেন্তে মাই ইয়াতে শুই থাকক; মই পিতিক হাতে গুৰিয়ে ধৰি লৈ আহোঁগৈ৷ চৰ্দাৰ! মোক লৈ বলা৷”
 কুমেদান— বাৰু! চলিয়ে৷ কুমেদানৰ এই কথাত পদ্মকুমাৰী গিৰিস্‌ কৰি উঠি বহিল৷ ওচৰতে মাকক দেখি কলে: —অ! মাই দেখোন শুয়ে আছে৷ বাৰু! মাইক নজগাওঁ৷ পিতিক লৈ আলি মাইক জগাম৷ অ, মোৰ স্বামী খৰি কটিবলৈ গৈছে নহয়! বাৰু তেৱোঁ আহক৷ মই পিতিক আনোঁ গৈ৷ পিছত এটাই বিলাকে লগ লাগি বিলৰ পৰা পানী মানিম৷ অ, বিলত অকৌ ফেটী সাপ! বাক থাকক ফেটী সাপ৷ পানী আনি বাঁহৰ চুঙাত মই ভাত ৰান্ধিম৷ এটাই বিলাকে দেখা দেখিকৈ খাম৷ চৰ্দ্দাৰ! বলা, বলা, বেলি হল পিতিক ফিৰাই আনো গৈ৷ এই বুলি কৈয়েই পদ্মকুমাৰী একে কোবে থিয় হল৷ থিয় হৈয়ে আকৌ ঢলি পৰিল৷ কুমেদানে আকৌ থাপ মাৰি ধৰিলে৷ পদ্ম কুমাৰীয়ে কলে:—“বৰ পিয়াহ লাগিছে৷” কুমেদানে তেতিয়া পানী থকা বাঁহৰ চুঙা এটা দিলে৷ তেওঁ