পৃষ্ঠা:জয়মতী.pdf/৭১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


চতুৰ্থ গৰ্ভাঙ্ক।
বন্দীশাল।

জয়া।— অহ, মোৰ পোনা দুটি!
 এৰিলো অনাথ কৰি;—কতনা বিলাই
 হইছে পাচত জানো! সখীক গতাই।
 একেৰি নিশ্চিন্ত মাথোঁ; কিন্তু হাঁয়, মোৰ
 মাতৃহীন পোনাহঁতে খলকি লগাই
 কান্দিছে নথৈ জানো, নামানি বুজনি।
 লেচাই সোণায়ে মোৰ নামানে আনক;
 লাই সোণে পাকেপতি বিচাৰে আইতা!
 সখীৰ সন্তাপ জানো বাঢ়িছে দিনকে,
 আমনিত আৰু চতুৰ্গুণে। আৰু দেহি,
 আহিনীটি! —মোৰ হন্তে প্ৰাণ দিয়ে তাই?
 চুবুৰীয়া সৱলই পৰিছে মনত;—
 পাতিছে সবাৱে জানো মোৰেই হে কথা।
 নমৰি জীয়াই আছোঁ, ভূঞ্জিবৰ গুণে,
 ই ঘোৰ সন্তাপ।।
 (ৰাজমাও আৰু পদ্মাৱতীৰ প্ৰৱেশ।)

পদ্মা।— দেহি ঐ, সখী মোৰ
  কিনে অৱস্থাত! (লৰি গৈ সাবটি ধৰে)

জয়া।— ই কি। প্ৰাণসখী মোৰ।
 {দুই উন্মাদিনীৰ সাবটাসাবটি)