পৃষ্ঠা:কৃষ্ণ লীলা.pdf/৮১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪ৰ্থ দৃশ্য। কৃষ্ণ লীলা বৰ মধুময়। অচিতে মালা গাঁথি থাকোতে যেতিয়া লোৱা হৰিনাম সদা, প্ৰেমত লোতক পৰে সদাই চকুৰে, দূত নাথাকে৷ মই। বলোৰাম দাদা। অনন্ত স্বৰূপী মহাকাল এওঁ। কোৱা মালী কিবা বৰ লাগে। মালী। নেলাগে একোকে ৰাজপাট ধন-জন প্ৰভু! নিচেই দৰিদ্ৰ মই দুয়োবেলা পালে দুমুঠি আহাৰ মহাসুখী হওঁ। সততে থাকোক মতি প্ৰভু চৰণত। ভক্তি ৰসময়ী দিয়া নাথ। হৃদয়ত দেখা যেন পাও দিবানিশি বিমোহন মূৰতি মধুৰ। জানো জানো দয়াময় কোটি কোটি ব্ৰহ্মাণ্ড নিশ্চয় লোমৰ কৃপতে আছে। কিন্তু সসীম জ্ঞানেৰে ক্ষুদ্ৰ মই কেনেকে অসীম তোমাক ভাবি মনত? প্ৰেমময়, দিনে ৰাতি অন্তৰে বাহিৰে দেখো যেন শ্যামল সুন্দৰ আনন্দ আপ্লুত চাৰুমূৰ্তি, দেখো যেন বিশ্বময় এই শ্যামৰূপ, পখীৰ মধুৰ মাত কাণত পৰিলে শুনো যেন বাহী মাত মধুময় নাম। কৃষ্ণ। উঠা ভক্ত ব্ৰত হল উদ্যাপন তব। প্ৰেমৰ ই দান কিবা মধুময় লাগে,