পৃষ্ঠা:কমতাপুৰ ধ্বংস কাব্য.djvu/২৯২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


সন্তান সন্ততি
দিছিলা চাৰিটী
তুমিয়ে মাথোন, হৰি
চাৰিটীৰে এটি
নিলা! তুমি নিজে,
তুমি কাল মূৰ্ত্তি ধৰি
আপোনাৰ বস্তু
নিলা যে আপুনি
তাত কি মাতিম আমি?
সংসাৰ হাটত
তযু লীলা খেলা,
অহা যোৱা কৰে প্ৰাণী॥
কিবা ভাব কৰি
দিছিলা পঠাই
লাহৰী জিতেন ফেৰি
কি বা মন হ’ল,
নিলা পুনৰায়,
কি সাধ্যে ৰাখিম ধৰি
দুদিনৰ হেতু
দিছিলা পঠাই,
দুদিন সমাপ্ত হ’ল
জীৱনৰ লীলা
কৰি সমাপন
মোৰে যে জিতেন গ’ল