পৃষ্ঠা:কদম-কলি বেজবৰুৱা.pdf/৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পতিনি কবিতা হয় যদি হওক, নহয় যদি নহওক, বুলি মাজে-সময়ে লিখা পদ্যবোৰ গোটাই একে ঠাই কৰি এই কিতাপখন কৰা হল, কবি হবৰ দুৰাশ। কবি নহয়। মোৰ নিজৰ ৰচনাৰোৰ মোৰ নিজৰে পঢ়িবলৈ ভাল লাগে; বোধকৰে। নিজৰ দেখি। সেইবোৰ সিচৰতি হৈ থকা বাবে, পঢ়িব খুজিলে আহুকাল পাওঁ; সেইদেখি সেইবোৰ। একেলগ কৰি সুচলকৈ ললে।। এখন চপোৱা আৰু হেজাৰখন ছপোৱা প্ৰায় একে খৰচৰে কথা; সেইবাবে সেইদৰেই ছপাই থলে। যাৰ মন যায় পঢ়িব, যাৰ মন নাযায় নপঢ়িব। আৰু যাৰ মন যায় তেওঁ মনত অলপো খুকুৰি নাৰাখি তাৰ কাঠ-সংস্কাৰ কৰি সন্তোষ লভিব, ৰাইজৰ আগত এই নিবেদন । ১৮৩৫ শক, ১লা ভাদ। লৰেলচ হওড়া, গ্ৰন্থকাৰ r & ৬ ??