২য় দৃশ্য—ৰূপেশ্বৰৰ চোতাল।
| সুম্ —
|
ইয়াকে ক'লে মোৰ গাত জগৰ লাগিব। দিনৰে দিনটো এই গোট মানুহটোৱে বাৰু কি কৰিছে! মুঠেই খাব শুব আৰু কানি-পাণ পুৰিব। উজানৰ মাছ মাৰিবলৈ লোকে মখাই খাই গৈছে। জালখন লৈ ময়ো চোন ওলাওঁ; খেও এটা মাৰি দুটা মাছ-পুঠী ধৰি আনো। সিমানটো আকৌ কিয় কৰিব!
|
| ৰূপে—
|
হেৰ, মই খুছি আছে যাম, খুছি নাই নেযাম; মোৰ ওপৰত হুকুম কৰিবলৈ কি বৰ “মেহেৰাণী জনী"
|
|
|
ওলাইছহি? মোক তই “সামাইন্” মানুহটো যেন পাইছ, নহয়? নেদেখিলিনে?---সিদিনা বাপুৰাম মৌজাদাৰেও, এই পিনে যাওঁতেহি, মোক "মাইন” কৰি, তুমি-তামাকৈহে মাতি গৈছে। মই তোক জাল বাই খুৱাব লাগে!
|
| সুম্—
|
জানিছোঁ; পাচে ঘৰত বহি টিকিৰা পুৰি থাকিলেই, বৰ লোক জনৰ খাবলৈ ওলায় ক’ৰ?
|
| ৰূপে —
|
মই নোখোৱাকৈ আছোঁ, নেই? মাছে শাকে, কানি পাণে চাহ-পানীয়ে দিনে ৰাজভোগ ভুজিছোঁ, তই দেখা নাই?
|
| সুম্ —
|
কাৰবাৰ যহ'ত!—মই বেটী জনীয়ে গোটাই পিতাই দিমহি, বৰ লোক জনে বহি গৰাহটো জুৰিব!
|
| ৰূপে —
|
তোৰ কৰিবৰ বাব্, তই কৰিবিয়েই। তিৰীৰ তিৰী কাম ন'কৰিলে তোক কোনে শুদাই এৰিব? তই হ’বলা ভাবিছ?-- তই নহলে মই কাতি হৈ পৰিম। তই গুচি যাচোন, তেতিয়াও মই কেনে দৰে খাওঁ, চাবি।
|
| সুম্—
|
মোৰ যাবলৈ ঠাই নোহোৱা হোৱা নাই। আইহঁতৰ ঘৰলৈ গ'লে, ককাইটিয়ে গাত টোপ নপৰাকৈ আলাসৰ লাড়ু থোৱাদি থ’ব।
|
| ৰূপে—
|
অ’ সেই ছাল-ছিগাটোৱে? সেই ভিকহুটোৱে তোক চাঙ্গত তুলি থ’ব?
|
| সুম্ —
|
আমি ছাল-ছিগা ভিকহু মানুহ ভিকহু ভাৱেই থাকিব পাওঁ। বৰ মানুহবোৰে তেনে ভিকহুৰ ছোৱালী আনিব নেপাইছিল।
|
| ৰূপে—
|
হেৰ, এতিয়াও তই গুচি যা। তই গ'লে, কাইলৈকে মোক ভৰিত ধৰি কেইজনী দিয়েহি, দেখিবি।
|
| সুম্—
|
একো কথা নাই। বাৰু কাইলৈকে অমুকীয়ে কি ধুন দেখুৱাওঁ, দেখুৱাম; পুৱাতে উঠি, আইৰ ঘৰলৈ গুচি নেযাওঁ যদি, মোৰ নামে কুকুৰ পুহিবাঁ।
|
| ৰূপে—
|
( অলপ ভাৱি মনতে) ইস, কথাষাৰ বেয়া সুৰে গ'ল একা। তাই সঁচাকৈয়ে মোক এৰি গ'লে, মোৰেহে কলপ্-জলপ্ লাগিব। আকৌ নো এজনী কোনে দিব! ইমানতে এফেৰি কোমল নেকাটিলে নহয়। ( শুনাকৈ) হেৰেই, খং খালিনে কি, নেই? তোৰ আৰু ৰং কৰোঁতেই খংখন উঠে। মই জানো কিবা জাললৈ নেযাওঁ বুলিছোঁ?
|
| সুম্—
|
যাওঁ বুলিলেনে মোৰে সৈতে অতখন চুপতি কিহৰ?
|
| ৰূপে-—
|
জালখনত গুৰা নাই, তই জানে কি নেজান? গুৰা ন’হলে জালৰ খেও মাৰিব পাৰিনে? বোলোঁ তায়ো গাঁৱৰ পৰা আহক; দুয়ো গোট খাই কথাটোৰ “পোৰামাছ,” কৰি এটা দিহা কৰিম। পাচে তয়ো আহি ৰৌৰৌৱাই উঠিলিহি, সেই দেখি ময়ো দুএষাৰ ৰং কৰিলোঁ। তই আকৌ তাতে লাগিছ!
|
| সুম—
|
লোকৰ পেটৰ কথামখা মই আকৌ কেনেকৈ জানিম? বাৰু পাচে গুৰাৰ কি হ’ব এতিয়া?
|
| ৰূপে-—
|
তই যা; কাৰ হয় ঘৰৰ পৰা মোক লগতাই গুৰা গোটাদিয়েক আনি দে। যদি নেপাৱ, ক'ৰ হয় সীহ, এডোখৰকে আনিবি; মই ততালিকে গুৰা কৰি ল'ম। কানিৰ ৰাগী এৰাই, মোৰ গাত গোঁসাই নোহোৱা হৈছে। সৌৱা সখিও
|
|
|
আহিছে; টিকিৰা কেইটা কৰি লৈছোঁ; আমি তাকে বেগেতে পুৰি লওঁহক।
|
| সুম্—
|
বাৰু মই যাওঁ; তুমি টিকিৰা-টুকুৰা খাই বেগতে ওলোৱাঁ।
|
| ভদী-
|
কি কৰিছাহে সখি? মাছ মাৰিবলৈ যাওঁহক, ব'লাঁ।
|
| ৰূপে—
|
এ, কিনো ক'বা দেও। সেই বাবেই এতিয়া সিজনীয়ে সৈতে এখন লগাহে; কোনো মতেহে সাৰিছোঁ।
|
| ভদী—
|
কিয় কিয়? কিনো হৈছিল
|
| ৰূপে—
|
আহা বাৰু ভিতৰলৈ আহাঁ। পাণ কৰি থৈ আহিছোঁ; দুয়ো খাওঁগৈ। কি হৈছিল, তাতে কম শুনিবাঁ।
|
