বিননি/কাকূতি
< বিননি
কাকুতি
তুমি আহাঁ বুলি হে মোৰ দেৱতা
হৃদয় দুৱাৰ মুকলি
কৰিলোঁ ঈশ্বৰ নিৰাশ নকৰা
দিয়াহি চৰণৰ ধূলি।
ৰাৱণৰ চিতাৰ অগনি জ্বলিছে
হিয়াৰ মাজে দিনে ৰাতি;
তোমাৰ চৰণৰ শীতল ছাঁয়া দিয়া
দাসীয়ে কৰোঁ কাকূতি।
অগনি তাপত একোকে নেদেখোঁ
জগৎ খনেই কোৱা-মোৱা;
কৰুণা ৰসৰ কণিকা চেটিয়াই
অগনি প্ৰভু নুমুৱা।
মনৰ মায়া-মোহ আঁতৰাই নিয়া
হৃদয়ত দয়া দিয়া;
কাকূতি কৰিছোঁ হে মোৰ দেৱতা,
তোমাক জানিবলৈ দিয়া।