শৰদেৱ নাই। এক খি। মূচ্ছ। গৈল ৰুক্মি বীৰ লৈ অধোমুখ॥” কল্পি বী। কৃষ্ণমে এই কথা স্বীকাৰ কৰিব লগীয়াত “কিনো ইটো দাৰুণ অশষ্ণ বীৰ গোট। নহৰণত বীৰ ৰস কৰুণ ৰস ইত্যাদিৰ দৰে হাত ৰসৰে। নাই। এভোব বিখ্যাত জুন তুলি দি আমাৰ কথা ডাঠ ৰে।ৰ বিয়াৰ সভাত বহি সকলো দেৱতাহ ধন বস্তু উছগা কহিঃ শিৱও সেই সভাতে, কিন্তু তেওঁৰ দিবলৈ একো গতিকে তেও লাজত পৰি গুণব লাগিছে। সেই কথা গৱে কেনেকৈ হাঁহি উঠাকৈ বৰ্ণনা কৰিছে চোৱা-“সবে গেণে উৎসৰ্গি আছে। মনে মনে হৰে গুণ পাছে। কি দিবো আৰে কৰে। কোন কৰ্ম। গাবৰ বৰ সি।ে ব্যাঘ্ৰচন্ম। হাতে লৈয়া - ডাক। ধৰে বাজে মোৰ একেটি গৰু সৰ্পৰ কন সৰ্পৰ । শাল গাৱে সৰ্প-অলঙ্কাৰ। শিৰত আছে অদ্ধচত্ৰ কলা। ও গান্থি আছে' মালা। বোকণ্ডি ৩ আছে হাৰ দিলে লাজ হৈবো সমূলি। হেট মনে গুণি নপান্ত খুজি। ইবিলাক মনে মনে গপি মহাদেৱে তললৈ মূৰকৈ ভাবিব লাগিছে, নি সজান , তেওঁ মহাদেৱৰ মনৰ ভাব গুজিব পাৰি হাত বন শাহেকৈ মাত লগালে - “কৰযোৰে কষ্ণে মাতম্ভ বুজি। সাল নাগা আন। হয়ে সুপ্ৰসন্ন দব ঈশান। বা গন ধৰা পৰি মহাদেৱে আৰু বেছিকৈ লাজ পাই অশুদ্ধা “কেন তুমি হৰে দুগুণে লাজি। বুজিল কৃষ্ণে আসজ W। তৈলোঁহোল ত্ৰিদশৰ মাজে। ভৈলা অদ্বান শিবাই পথ।” কেনে amorous) সুন্দৰ কৌতুকপূৰ্ণ অথচ গতাৰ
