পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৭৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


মনোমতী ত্রয়োদশ অধ্যায় (১) এতিয়াও বৰনগৰৰ ফাসে প্ৰবাদ আছে যে চণ্ডী বৰুৱাক উদ্ধাৰ কৰিবৰ নিমিত্তে এযোৰা মাহুহে হেনো বহুদূৰৰ পৰা এটা সিদ্ধি খানি তেওঁ থকা বন্দী ঘৰটোৰ ভিতৰত সোমাই ভুল কৰি তেওঁক নিমি অন কোনোবা এটা মাস্তুহকহে নিলে। বৰপেটা অঞ্চলৰ সকলো মাস্তুহেই এইটে। কথা কয়। পঞ্চদশ অধ্যায় (১) ১৮৯৭ চনৰ প্রৱল ভূমিকম্পৰ সময়লৈকে এই সয়দ্ধিশালী গাওঁখন আাছিল। ১৮৯৭ চনৰ ভূমিকম্পত এই গাওঁথন নষ্ট হৈছে। আজি কালি ইয়াত মানুহ নাই। ষোড়শ অধ্যায় (১) প্ৰবাণ আছে চৈত্যসিংহে হেনো অকলৈ নিজ হাতে এহেজাৰ মান কাটে। তেওঁ মৰাত হেনো তেওঁৰ ঘৈণীয়েকে ৰণচণ্ডী বেশ ধাৰণ কৰি দুই হাজাৰ মান কাটি শেষত তেৱে। পতিৰ অনুগামিনী হয়। চৈতন্যদিংহৰ বীৰত্ব আজিলৈকে অসমীয়া মানুহে বখানে।