পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৭৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


দ্বিতীয় খণ্ড দ্বিতীয় অধ্যায় (১) ইংৰাজ গবৰ্ণমেন্টে বিম্ব চঞ্জকাৰু ৰজাক সহায় নকৰিলে এই বিষয়ে জোনাকীত প্ৰত্নেশ্বৰ মহন্তৰ “অসমত মান” এই প্ৰৱন্ধ চাব। ৰত্নেশ্বৰ মহন্তে প্রত্নতত্ত্ব বিষয়ে ভালেমান অনুসন্ধান কৰিছিল। আক্ষেপৰ বিষয় ঈখৰে আামাৰ এই উৎসাহী ভোজনক অলময়তে আধাৰ হাতৰ পৰা কাঢ়ি নিলে। অসমীয়াৰ দুৰ্কপাল! পঞ্চম অধ্যায় (১) আমি এবাৰ জৈফিয়ালৈ যাওঁতে জৈস্কিয়াত ডেলাগাওঁ নামেৰে এডোখৰ ঠাইত এখন অসমীয়া মাচুহৰ বস্তি পাইছিলে আমি এৰাতি সেই গাৱত থাকি মানুহ সকলে সৈতে আলাপ কৰি জানিব পাৰিছিলো সেই গাৱৰ মাতুহবিলাকৰ পূৰ্বপুৰুষ সকল মানভঙনিত ৰংপুৰ, নগাওঁৰ পৰা। পলাই লৈ সেই ঠাইত বস্তি কৰিছিল। কাছাৰ ত্ৰিপুৰামইমনসিং এই বিলাক ঠাইতে{ হেনো মানভঙনিত পলাই যোৱা অসমীয়া মায়হৰ সক্তি সস্থান আছে। আমাৰ শ্ৰদ্ধাস্পদ শ্ৰীযুত হৰবিলাস এই হেনো বৰ্মাত অসমীয়া বন্তি পাই আইছে। বঙ্গদেশৰ প্ৰত্নতত্ববিৎ প্রসিদ্ধ অস্তুত শৰংচন্দ্ৰ ৰায় বাহাদুৰে হেনো তিব্বতত বঙালী মাহুহ পাইছে। । আমাৰ। অনুমান সেইসকল বঙালী মানুহ নহয় অসমীয়া। কাৰণ বঙালী মাহুহৰ তিবতলৈ যাবৰ কোনো সকাম নাছিল। কিন্তু মানভঙনিত ভালেমান অসমীয়া মানুহ তিব্বতলৈকো পগাইছিল।