পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৬৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সামৰণি ২৬৫ কৰোঁ তহঁতৰ মহাপুৰুষেও যাকে তাকে কেৱল ধৰ্ম পালিবলৈ কোৱা নাই। তহঁতৰ ভশঙ্কৰদেৱ নিজে গৃহস্থী আাছিল ! তহঁতে নুবুজিহে যেয়ে সেয়ে কেৱলীয়৷ হৱ । তাৰ পৰা তহঁতৰ অসমত ধৰ্ম্মৰ গ্নানিহে হৈছে। সেই দেখি বাছ। । মই আদেশ কৰিছে। তই এতিয়াও গৃহস্থী কৰগৈ । বিশেষ তোক দিনে-ৰাতিয়ে এটি প্রাণীয়ে চিন্তা কৰিব লাগিছে। তই যদি সেই প্রাণীটিৰ আশ। ছেদ কৰ তেন্তে তোৰ গাত পাপ লাগিব। সেই দেখি বাছ।। তই মোৰ বুঢ়া সন্ন্যাসীৰ কথা ৰাখ । ঘৰলৈ উলটি যা । তোৰ যদি ঈশ্বৰত ভক্তি থাকে তেন্তে গৃহস্থীতে তোৰ । ধৰ্ম্ম সিজিব। ঈশ্বৰে যদি কৰিব দিয়ে তেন্তে বুঢ়া বয়সতো যেতিয়া তোৰ সকলোবিলাক বাসনাৰ পৰিতৃপ্তি হব তেতিয়া সন্যাস লবি। মই যদি জীয়াই থাকো বাৰু তোক মই তেতিয়া লৈ আহিমগৈ । সন্ন্যাসীৰ এইবিলাক বুজনিত শান্তিৰামৰ মন স্থিৰ ’ল। হ সন্নাসী আৰু হলকান্ত বৰুৱাত বিদায় লৈ শাস্তিৰামে কাশীধাম। দৰ্শন কৰি আকৌ লাহে লাহে বৰপেটালৈ উলটিল আৰু ছমাহ মানৰ মূৰত বৰপেটা পালেহি। শাস্তিষামক উলটি অহা৷ পাই বদন চৌধাৰীৰ ঘৰত আকৌ মহা৷ আন উৎসৱ মিলিল। সকলোৱে শান্তিৰামক তেওঁ কলৈ গৈছিল, কি কিৰিছিল এই বিলাক কথা সুধিলে। সময় পাই চতুৰী মনোমতীয়েও পমীলাক নথৈ বিক্ৰেপ কৰিলে। মনোমতীয়ে কলে—“দখি ! মোৰ কথা দেখোন মিছা বুলিছিলা। এতিয়া দেখোন তোমাৰ মনচোৰ আহি পালে ? নাপাবহিয়েই বা কেলেই! তুমি ইফালে পোৰা