পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৬৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


সামৰণি

 শান্তিৰাম ভকত বদনৰ ঘৰৰ পৰা নিৰুদ্দেশ হবৰে পৰা পমীলাৰ মুখত আৰু আগৰ সেই হাঁহিমাত নোহোৱা হ’ল৷ সদায় হা হুমুনিয়াহতে তেওঁৰ দিন যাবলৈ ধৰিলে৷ মনোমতীয়ে সখীয়েকৰ দুখ বুজি তেওঁক বৰকৈ যতন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু মাজে সময়ে কবলৈ ধৰিলে—“সখি! তুমি চিন্তা নকৰিবা৷ তোমাৰ মনচোৰ আহি ওলাব৷

 ইফালে শান্তিৰাম ভকতে সেই নিশা বদনৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই সন্ন্যাসী আৰু হলকান্ত বৰুৱাৰ পিছে পিছে যাবলৈ ধৰিলে৷ ভালেমান দেশ নগৰ তীৰ্থ ফুৰি ফুৰি বাবাজী আৰু বৰুৱাই ৺কাশীধাম পালেগৈ৷ তাত শান্তিৰাম ভকতে এদিন সন্ন্যাসীৰ আগত ওলাই দীঘলকৈ দণ্ডৱৎ দি পৰি কলে—“প্ৰভো! দাসকো কৃপা কৰি সন্ন্যাস দিয়ক৷ দাসেও সংসাৰ ত্যাগ কৰিলোঁ! ” সন্ন্যাসীয়ে কলে—“বাছা! তোক মই এতিয়াও সন্ন্যাস দিব নোৱাৰোঁ৷ তোৰ ভালেমান খাবলবৰ দিন আছে৷ তই এই কোমল বয়সতে কঠোৰ সন্নাস পালিব নোৱাৰিবি৷ সেই দেখি বাছা! তই ঘৰলৈ উলটি যা৷ বিয়াবাৰু কৰাই গৃহস্থী কৰগৈ৷ সংসাৰ ধৰ্ম্ম পালন কৰি বাসনা পৰিতৃপ্ত কৰ৷” শান্তিৰাম— “প্ৰভু! সংসাৰৰ জঞ্জাল দেখোন বৰ বেছি৷ সেই দেখি মই উদাসীন ধৰ্মকে লবলৈ মন কৰিছোঁ৷ বিশেষ আমাৰ মহাপুৰুষেও কৈছে কেৱল ধৰ্মহে শ্ৰেষ্ঠ৷ সন্ন্যাসী—“বাছা৷ কেৱল ধৰ্ম্ম অতি কঠোৰ৷ যেই সেই মানুহে পালিব নোৱাৰে৷ বোধ