পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৬৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সামৰণি শান্তিৰাম ভকত বদনৰ ঘৰৰ পৰা নিৰুদ্দেশ হবৰে পৰা পমীলাৰ মুখত আৰু আগৰ সেই হাহিমাত নোহোৱা হ’ল। সদায় হা হুমুনিয়াহতে তেওঁৰ দিন যাবলৈ ধৰিলে। মনোমতীয়ে সখীয়েকৰ হুখ বুজি তেওঁক বৰকৈ যতন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু মাজে সময়ে কবলৈ ধৰিলে—‘সখি! তুমি চিন্তা নকৰিবা । তোমাৰ মনচোৰ অাহি ওলাব। ইফালে শান্তিৰাম ভকতে সেই নিশা বদনৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই সন্ন্যাসী অাৰু হলকান্ত বৰুৱাৰ পিছে পিছে যাবলৈ ধৰিলে । ভালেমান দেশ নগৰ তীৰ্থ ফুৰি ফুৰি বাবাজী আৰু বৰুৱাই ভকাশীধাম পালেগৈ। তাত শান্তিৰাম ভকতে এদিন সন্ন্যাসীৰ আগত ওলাই দীঘলকৈ দগুৱৎ দি পৰি কলে—“প্রতো ! দাসকো। কৃপা কৰি সন্ন্যাস দিয়ক। দাসেও সংসাৰ ত্যাগ কৰিলোঁ!” সন্ন্যাসীয়ে কলে—“বাছা৷ ! তোক মই এতিয়াও সন্ন্যাস দিব । নোৱাৰো । তোৰ ভালেমান খাবলবৰ দিন আছে। তই এই কোমল বয়সতে কঠোৰ সন্নাস পালিব নোৱাৰিবি। সেই দেখি বাছা! তই ঘৰলৈ উলটি যা । বিয়াবাৰু কৰাই গৃহস্থী কৰগৈ । সংসাৰ ধৰ্ম্ম পালন কৰি বাসনা পৰিতৃপ্ত কৰ ।” শান্তিৰাম— "প্ৰভু! সংসাবৰ জঞ্জাল দেখোন বৰ বেছি। সেই দেখি মই উদাসীন ধর্মকে লবলৈ মন কৰিছোঁ। বিশেষ আমাৰ মহাপুৰুষেও কৈছে কেৱল ধৰ্মহে শ্রেষ্ঠ । সন্ন্যাসী—“বাছা । কেৱল ধৰ্ম অতি কঠোৰ। যেই সেই মানুহে পালিব নোৱাৰে। বোধ