পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৬৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২৬ মনোমতী মোৰ পাপৰ নিমিত্তেই বিহে৷ নাপালো। হৰিণাৰ মাংসৰ দৰে মোৰ ৰাপেই মোৰ কাল হ’ল । পাপিষ্ঠ মিঙ্গিমাহাই মোক অনেক প্রবন্ধ কৰি মৰিবলৈ নিদিলে। এইদৰে সকলো পিনে নিপায় হৈ কপালমূৰ ঢাকুৰি জীয়াই থাকি মিঙ্গিমাহাৰ লগত মানৰ দেশ, অসম দেশ গোটেইখনতে ফুৰিলে৷। মানহঁতে অসমীয়া মানুহৰ কি বিলাই কৰিলে মই দেখি ফুৰিলোঁ। শেহত মনত এটা ভাব হ’ল যে বিপদ কালত মানুহে সৎকর্ম কৰিব লাগে তেহে হেনো পাপ কটা যায়। মহাভাৰতত পঢ়িছিলে ঘটোৎকচে হেনো মৰিবৰ সময়তো পাণ্ডবৰ উপকাৰ কৰি গ’ল। ইয়াকে ভাবি আৰু যেতিয়াই মোৰ গা চুৱা গ'ল তেতিয়াই মই সেনাপতিয়ে সৈতে ভাল হোৱাহে উচিত ইয়াকে ভাবি মিঙ্গিমাহাক মই মৰম কবিবলৈ ধৰিলো। সিও মোৰ মৰমত বশ হ’ল। মই তাক গীত গাই, মদ খুৱাই আদৰ কৰি মোহিত কৰিলে আৰু সেই দৰে মৰম কৰিয়েই তাৰ হতুৱাই মনে মনে যতে পাৰিলে| ততে অসমীয়া মতামাইকী বন্দী পলুৱাই পলুৱাই দিয়ালে। মানহঁতে কিন্তু সেই কথা ভাল নাপাই সকলোবিলাকেই মোক হিংসা কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সেনাপতিৰ ভয়ত মোক একো কৰিব। নোৱাৰিলে। এই দৰে দেশে দেশে ফুৰি মইনবৰিত আপোনাৰ শ্ৰীচৰণ দেখিলো। আপোনাক দেখিবৰে পৰা মোৰ হৃদয়ত। একুৰা জুই জ্বলিল। সেই নিশা ৰাতি সপোন দেখিলে যেন। মোৰ আয়ে স্বৰ্গৰ পৰা আহি মোক মাতিছে “বাছা! তই আক থাকিব নেলাগে। সোনকালে আহ। তোৰ দেউতাৰে মোক