পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৩৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


মোৰ প্ৰভু ক’লীয়া ঠাকুৰে যেন মূৰত ম’ৰাৰ চূড়া, হাতত মোহন মুৰুলী, কটিত পীতবস্ত্ৰ আৰু পাৱত নেপুৰ পিন্ধি ছয় সাত বছৰীয়া লৰা এটাৰ দৰে কীৰ্ত্তন ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিছে৷ আৰু হালিজুলি যেন পচিমৰ ফালে যাবলৈ ধৰিলে৷ এনেতে মই যেন তেওঁক বাটত লগ পাই সুধিলো —“মোৰ প্ৰভু! তুমিনো কলৈ যোৱা৷ আমাক নো এৰি যোৱানে?” মোৰ প্ৰভুৱে যেন কলে—“ককাই৷ মই ইয়াৰ গড়ালত বান্ধ খাই থাকি ভাল নালাগি অলপ পৰ বাহিৰলৈ ফুৰিবলৈ ওলাই আহিছোঁ আৰু মই এইবাৰ কেইটামান দিনলৈ উলটি নাহোঁ৷” এই কথাৰ পিছতে মই সাৰ পালোঁ ৷ বাপ! কওকচোন সঁচাকৈয়ে মোৰ কলীয়া ঠাকুৰে আমাৰ এই থান এৰিলে নে কি? ” এইবুলি কমল আতৈয়ে চকু চলচলীয়া কৰিলে৷

 কমল আাতৈৰ এই সপোনৰ কথা এটাইবিলাক ভকতে তবধ মনেৰে শুনিলে৷ তেওঁ সপোনৰ কথা কৈ এটালত সত্ৰীয়াই গম্ভীৰ ভাৱে ভকতসকলক কলে—“আতৈ সকল! কমল আতৈয়ে যি কলে তাক শুনিলে৷ এতিয়ানো এই সপোনৰ অৰ্থ কি কওকচোন৷” সত্ৰীয়াৰ এই কথা শুনি ভকতবিলাকে নানাৰকমে সপোনৰ ফল ব্যাখ্যা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ কেৱে কেৱে দীঘল দীঘল বক্তৃতা কৰিলে৷ সকলোৰে এইদৰে পণ্ডিতালি দেখুউৱা হলত সত্ৰীয়াই কলে-—“আতৈ সকল! সপোনৰ ফল ভালেই হওক বা বেয়াই হওক আমাৰ এটা কাম কৰা যুগুত৷ জানাই দেখোঁ, সৱাতো সাৰ বেদ বেদাঙ্গ, হবিৰ নামে কৰে