পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২২১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


ৰজাৰ হকে আমাৰ যুঁজি মৰাই ভাল” এই বুলি দুইও বীৰে ওচৰা ওচৰি কৰি হাতত তৰোৱাল লৈ যুঁজিলে৷ পঞ্জাবী সকলে আৰু মচলমান কচাৰিবিলাকেও জীৱনৰ আশা এৰি মানৰ লগত যুঁজিলে৷ এইদৰে আকৌ দুদণ্ডমান বেলি হতাহতি ৰণ হ’ল৷ অৱশেহত অসমীয়া সৈন্যৰ সংখ্যা নিচেই তাকৰ পৰিল৷ চল্লিশ পঞ্চাশজনমান শিখ, ত্ৰিশ চল্লিশ জন মচলমান আৰু পঞ্চাশজন মান কচাৰিত বাজে অসমীয়াৰ সৈন্য নোহোৱা হ’ল৷ মানহঁতে দুইওজন সেনাপতিকে বেঢ়ি লৈ অস্ত্ৰ চলাবলৈ ধৰিলে৷ অৱশেহত যুঁজত ভাগৰ লাগি কৃষ্ণৰাম অৱশ হ’ল৷ তেওঁৰ হাতৰ তৰোৱাল শুলকি পৰিল৷ চৈতন্য সিংহলৈ চাই ক’লে—“বীৰ মই আহিলোঁ৷” চৈতন্য সিংহে (১) ক’লে—“ভাই যোৱাঁ৷ ময়ো যাব লাগিছোঁ” এই বুলি চৈতন্য সিংহ আকৌ যুঁজত সোমাল৷ কৃষ্ণৰামক মানহঁতে বেঢ়ি ধৰি অস্ত্ৰ চলালে৷ কৃষ্ণৰাম লাহে লাহে অৱশ হ’ল৷ ঈশ্বৰক স্মৰি বীৰ কৃষ্ণৰামে অনন্ত কাললৈকে চকু মুদিলে৷

 ইফালে মানৰ যুঁজত বীৰ চৈতন্য সিংহ পৰিল৷ তেৱেোঁ গুৰু নানকক স্মৰি অসমীয়া ৰজাৰ অৰ্থে প্ৰাণ এৰি বৈকুণ্ঠী হ’ল৷

 হাদিৰাৰ যুঁজত মানৰ জয় হ’ল৷ অসমীয়া ৰজাৰ সিংহাসন পোৱাৰ আশা একেবাৰে গ’ল৷ চন্দ্ৰকান্ত সিংহ স্বৰ্গদেৱে চকুৰ লো টুকি টুকি নাও ভটিয়াই দিলে৷ মানহঁতে হাদিৰা চকিত কোঠ মাৰিলে৷