পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৮৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


Ta a ] করিণীৰ প্ৰকল অনাচাৰা নাৰী মই অজামী বৰ্বৰ। নজানি তােমত গর্ব কৈলে নামে। অনন্ত-শকতি তুমি দেৱ মহেশ্বৰ। চত খবৰ প্ৰস্তু দােষ মশা কর। ২ তবু পৰ্থী বুলি অহঙ্কাৰ আচৰিলাে। দুলন চামৰ লৈয়া আপদে মজিলােমা ব্রহ্মা ইন্দ্র চন্ত্রে সেৱা কৰে তবু পারে। অনন্তে সহ মুখে ষাৰ গুণ গাৱে। ২৬ হেন হৰি তুমি পূর্ণব্রহ্ম সনাতন। আপনাকে আপুনিয়ে কবিতা নিন্দন। হেন নারায়ণ গদাময় হৰি। মই অজ্ঞানীক হৰি লৈয়ো দাসী কৰি ২৭ যি বুলি ৰাজাৰ দুহিত আতিশয়। লিসৱ নিয়ামােৰ কাম্প হৃদয় ॥ কোনবা নৰে প্ৰন্থ আছে তপসাই। তােক সেৱিৰে শই পাইলাে যদুবাই। ২৮ গৃহ অন্ধকূপে পৰি পাওঁ মই পাই। এই পাপিনীক প্ৰ কৰিয়ে উদ্ধাৰ। কােেহাে কাতৰ আৱে চৰণত ধৰি। মই অজ্ঞানীক তুষ্ট হােৱা দেৱ হৰি। ২৯ তােমাৰ গৃহ প্রভু হৈবােহ কিবী। দয়ে অন্সে থাকিবাে চৰণে সেৱা করি। আমাৰ জী স্বামী হৈ মােৰ। কৰােহে কাতৰ প্ৰন্তু বিয়া এৰি বৰ ৩