পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৮৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


168) ৰুক্মিণীৰ প্ৰেম-ফাই আপুনাৰ বন্ত্ৰে ধৰি মুখক মুচিলা। ৰুক্মিণক আখাসিয়া বচন বুলিলা। হুয়ো সঙ্কুশ সতী কৈলো উপহাস। গুনিয়া ক্মিণী পুনু তেজিলা নিশ্বাস॥ ১৫, বুলিৰে লাগিলা সুতি কৰিয়া প্ৰণতি। মাধৱৰ নিৰ্মাক নিয়া মহাসতী। আৰন্তি স্তুতি ধৰি কৃষ্ণৰ চৰণ। নমো নমো নাৰায়ণ আদি নিৰঞ্জন। ১৬ তুমি পুৰ্ণব্ৰহ্ম প্ৰভু সত্য সনাতন। অগতিৰ গতি হৰি কৰা পৰিত্ৰাণ শীলনৰত ধৰি ইয়া অৱতাৰ। বাৰে বাৰে জগতক কহা উদ্ধাৰ। নজানোতহা প্ৰভু মই মহিমা তোমাৰ। লীলায়ে বাহা অৱতাৰ বহুবাৰ। ১৭ ব্ৰহ্মা হৰে উপাসন্ত যাহাৰ চৰণ। গৰুবাহন প্ৰভু দেৱ সনাতন। তষু গল্পী বুলি গৰ্ব কৈলো দেৰ হৰি। ক্ষমিয়ে মোহোৰ দোষ হেৰা বাও যৰি। ১৮, নমো নমো নাৰায়ণ সহস্ৰ-লোচন। সইকে বাহু যাৰ সহস্ৰ কম। নল নামে জগন্নাথ ব্ৰহ্ম নাখন। বিষ্ণুৰূপী প্ৰভু নখে তোমাৰ চৰণ। ১৯ জানি তোমাৰ পায়ে পশিললা শৰণ। মই অজ্ঞানীৰ হৰি দোষ ক্ষমা কৰ।