পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৭৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


. কীর্তন-ঘােখা ( পৰিশিষ্ট ১ লক্ষ্মীকেসে দিয়া গৈলে যত ধন বিত্ত। তথাপিতে কেনে কোপ কৰে বিপৰীত ॥ ১৫২ দিন বহি গৈল ভৈল সূৰ্য-অৱসান। ক্ষুধায়ে-তৃয়ে মােৰ যেন ফুটে প্রাণ। ঘৰ ছাড়ি দেওক কর্মী নকৰি আক্রোশ। ইবাৰ জানিবা সৱে মােৰ ভৈল দোষ ॥ ১৫৩ আউৰ গৃহ ছাড়ি মই যাওঁ ন্যও। শুনিয়ে পৰিচা তুমি এহি কথা কৈয়াের এহিবাৰে কথা যদি সত্য নপাই মােৰ। আৰু বাৰ গৈলে মােক নেদিৰে দুৱাৰ ৷ ১৫৪ এহিমতে পৰিচাক দিলন্ত পঠাই। বাৰ ছাড়ি প্রভুক দিয়ােক লক্ষ্মী আই।

  • ১৪২t ( মাজত )

বাৰাৰ তবু ঠাৱে পান্তু বাদ। কোপ পৰিহৰি শাৰু দুয়ো লক্ষ্মী মাল্প। ঠাকুৰে বেলিন্তু লক্ষ্মী কেন ঝোপ কৰে। সকলে সৰ্বৰ মাৰে থৈ গৈলে গবে। ১। দুধায়ে প্রাণ। যত লাগে মানে মােক দিলে অপমান । বিত তিতিলে খনে নেই শুখাইলাে। দুধায়ে তৃবায়ে মঞি বৰ দুখ পাইলাে। ১৫। এহিবা•ে•• দুৱাৰE এহিবানে কথা লক্ষ্মী সখা পাইবে মােৰ। নেদৰে দুৱাৰ পেয়ে ছেৱে জাঞে। আষ্ট। ১৫। এহি •• আই। এহিমতে পাই পাখা দুৰক্ত। বাৰু চাৰি নেদিলে হসিবে ।