পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


169) খুচ মুন্সী বুক ধৰি সুচা সুন্দৰী ঘুচকীৰ্ত্তন হেন বাশী বুলি কৰ পড়িয়া পারে। হুমহুৰ কৰি কালিৰে লাগিল মনে অসন্তোষভাবে। ১৩ তিয়াইল সকলে প্ৰভুৰ দুই চৰণ। দেখি দেৰ হৰি বুলিল মৃদু বচন । মাধৱে বােলও এড়া অন্তোষ ভাৰ। তুমি মােৰ জায়া আতি মােৰ ৷ আমি আছো তযু ঠাৱ ॥১৪ লক্ষ্মীও যেন তুমিও তোর নাহি কিছু ভিন্নভাৱ। লক্ষ্মীৰ পাত থাকো যেন গত থাকোহাে তোমাৰ ঠাৱ । লক্ষ্মীৰ যতেক ধন জন গৃহ সর্বস্ব দেল ভণ্ডাৰ। আনে। যত্ত যেন এৰি নগৰত সমস্ত আছে তােমাৰ। ১৫ সর্বকালে মােৰ তােমাকেসে দেহ লীতে কৰি অধিক। হেন জানি পর্তী ইয়ােৰুমতি সন্তোৰ কৰা কিক ॥