পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৩৩৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


Tea] কংব নগৰৰ বাৰু কৰি খেদায়াে আমাৰ । দুষ্ট বসুদেৱক সত্বৰ কৰি মাৰ । গােৱালৰ ধনক আগ্রহি সৱে লৈয়াে। দুর্মতি নন্দক লােহা লগাই বান্ধি থৈয়াে৪২১ পিতৃ উগ্রসেনক সত্বৰে মাৰ নিয়া। নৰাখিবি যত আৰ আছে লগৰীয়া ॥ শুনি কদৰ্ধনা-বাণী কৃষ্ণ কৃপাময়। জ্বলি গৈল ক্রোধে আতি নসহে হৃদয় ॥ ৪২২ লঘিমা গুণক আশ্রয়িলা কৃষ্ণ দেৱে। কংসৰ উচ্ছিত মঞ্চে উঠিল ডেৰে । দেখি কংস আসনৰ উঠি তাৰক্ষণে। ধৰিলেক খাণ্ডা-বাৰু যুক্তিবাক মনে॥ ৪২৩ বাৰুক ফুৰাৱে লুম্ফি ফিঙ্কাৱে খাণ্ডাক। যেন শেন গােটে আকাশত ফুৰে পাক। অচিন্ত্য-মহিমা হৰি লীলায়ে হাসিয়া। আলগতে কংসক ধৰিল চাম্প দিয়া। ৪২৪ গুচিল প্ৰভাৱ তাৰ হত হৈল দর্প। গৰুড়ৰ হাতে যেন বন্দী ভৈল সর্প । কিৰীটি সহিতে তাৰ ধৰিয়া চুলত। ভূমিত পাড়িয়া পড়িলাহা উপৰত ॥ ৪২৫