পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৯৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কীর্তণ ২০] মাধৱৰ খোজচয় দেখিলা ভূমিত। ধ্বজ বঞ্জ পঙ্কজ অঙ্কুশে সুশােভিত। ৰথৰ নামিয়া বেগে কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলি। শিৰে আনি ঘষি খােজ যত ধুলি ॥ ২৪০ পাছে গৈয়া কৃষ্ণক দেখিলা আনন্দতে। কৃষ্ণ কৃষ্ণ বুলিয়া পড়িলা দণ্ডৱতে। কৃষ্ণে ধৰিলন্ত তাঙ্ক আঙ্কোৱালি তুলি। সতকাৰ কৰিলা অক্ৰৰ খুড়া বুলি। ২৪১ অৰে ভকতি-পথে যতেক বাঞ্ছিল। কৃষ্ণো তনি সৰে মনােৰথক পূৰিলা। কহিলন্ত অৰৰ কংসৰ বিচেষ্টাক। মথুৰাক যাইবাক সাজিলা গােপঝাক ২৪২ শকটে উঠিয়া লড়ি নন্দ গােপ-ৰাজ। ৰজনী-প্রভাতে ৰাম-কৃষ্ণ ভৈল বাজ । কৃষ্ণক যাইবাৰ শুনি গােপী নিৰন্তৰ। মিলিল বিষাদ সৱে বঝাইল গৃহৰ । ২৪৩ সােতক নয়ন মনত মহাদুঃখে। জুমা-জুমি কৃষ্ণক চাহাৰে উৰ্দ্ধমুখে। কৃষ্ণৰ বিজয়-কথা শুনা সাৱধানে। বােলা হৰি হৰি যাতে প্রাণ থাকে মানে। ২৪৪