পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৮৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কীর্তন ১৮] আল-ক্রীড়া কংসৰ বােলে যত দৈত্য আসে। সৰে অগনিত পতঙ্গ ঝাসে॥ ২১৪ এহিমতে সৱে অসুৰ মাৰি। ফুৰিলা বৃন্দাবনে গৰু চাৰি । গাে-ধুলি পড়ি ৰঞ্জে মুখ আখি। মাথাত পিন্ধিলা মৈৰাৰ পাখি । ২১৫ গুঞ্জাৰ থােপা কর্ণত আড়ি। কাষত লৈয়া শিক্ষা বেত বাড়ি। মােহন বাংশী বেৰটিত হই। ব্যঞ্জন ভাত বাম হাতে লই! ২১৬ ভােজন কৰা তুমি যদুৰাজে। বসিয়া ৰঙ্গে গােপ-শিশু মাজে। কোনে বুঝিবেক তােমাৰ লীলা। কটাক্ষে ভূমিৰ ভাৰ হৰিলা ॥ ২১৭ কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে শঙ্কৰে ভণে। গােপাল-কেলি শুনা সৰ্ব্ব জনে। মােক্ষ পাইবা যেৰে সংসাৰ তৰি। সঘনে ডাকি বােলা হৰি হৰি ॥২১৮ ৰাস-ক্রীড়া সমাপ্ত । ১১।