পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৮৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


| বাণী জুৰুৱাইবে লাগি পাছে আমাৰ হৃদয়। দৈৱকী-নন্দন-চন্দ্ৰ ভৈল উদয়॥ ১৯৫ কতত আখে-বেথে বোলে গোপিকা বচন। দেখ গোৰিন্দৰ মদে চঞ্চল লোচন। কুণ্ডলৰ কান্তি জলে বদন পাৰ। যেন সন্ধ্যা সময়ে উদিত শশধৰ ১৯৬ আমাৰ দিনৰ তাপ হকি প্ৰতি। আইল বনমালী গজৰাজ-লীলা-গতি। এহিমতে ব্ৰজৰ যুৱতী প্ৰতি নিত। একান্তে অৰ্পিলল গোপালতে প্ৰাণ-চিত্ত ঃ ১৯৭ দিনসৱ বঞ্চে গোৱিন্দৰ গুণ গাই। তাসন্থাৰ সম ভাগ্যৱতী আউৰ নাই। পাইলে মহোদয় কৰ্ম্ম-বন্ধ ছেদ ভৈলা। মহামুনি গুৰু শুকে নৃপতিত কৈলা ১৯৮ ইটো ৰাস-ক্ৰীড়া-কেলি নামে কাম-জয়। কৰিলা ভৃত্যৰ পদে কৃষ্ণ কৃপাময় আক শুনে ভণে যিটোজন অবিশ্ৰাম। বাঢ়িবে ভকতি আতি জিনিবেক কাম ১৯৯ কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে কহে শুনা নিৰন্তৰ। কলিযুগে ভাগ্যে ভাৰতত ভৈলা নৰ