পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৮৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কান-ঘােষ OP পিন্ধিয়া গলত গন্ধ-তুলসী-মালাক। যেৱে সেহি বেলাত কণীৰ দেন্ত ডাক। ১৯০ শুনি কৃষ্ণসাৰ হৰিণৰ ভাৰ্যাগণে কৃষ্ণৰ সমীপ চাপে উত্ৰাৱল মনে। গুণ-সমুদক পায়া যায় পুনপি। এড়িলাে গৃহৰৰ আশা যেন আমি গােপী। ১৯১ হেন হৰি-বিয়ােগে কিমতে প্রাণ ৰৱে। যশােদাক চাই কতাে গােপী কথা কৰে ৷ কুন্দ-পুষ্পে ভূষি তনু মলয়া চন্দনে। গােধনে আবৃত হুয়া তােমাৰ নন্দনে ॥ ১৯২ হৰিষ বঢ়ায়া যেৰে জীড়ে যমুনাত। গাৱে গীত গন্ধর্বে মলয় বহে রাত । পুষ্পচয় সিঞ্চে শিৰে কৰিয়া সম্মান। হেন হৰিবিৰহে কিমতে ধৰাে প্রাণ। ১৯৩ আনন্দে কহরে কৃষ্ণ আসিবাৰ দেখি। আমাৰ সুহৃদ হৰি হেৰা আইল সখী। গােধূলি গােধন সৱে কৰি একে ঠাই। আইল প্রাণ-গােবিন্দ বাংশীত গীত গাই॥১৯; পথত প্রণামে ব্রহ্মা আদি দেৱঝাক। আমাক হিংসায়ে নেদে শাস্ত্রে আসিবাক৷'