পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৭২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


বাড়া, নাচন্তে চলন্ত লড়ে মকৰ-কুণ্ড। তাৰ ৰশ্মি-শােভিত কৃষ্ণৰ গ-সুল। তাতে লগাই কতাে গােপ পাতে মুখ আনি। নৃত্যৰ ভঙ্গিত চোবা দেত্ত চক্ৰপাণি ॥ ১৪২ নাচত্তে শবদ কৰে নূপুৰ মেখলা। মহা শ্রান্ত হুয়া কতাে কতাে গােপবালা । কৃষ্ণ-হস্ত-পঙ্কজ পৰম সুখকৰ। তাক ধৰি থৱে নিয়া তনৰ উপৰ৷ ১৪৩ লক্ষীৰৰমণ যিটো ঈশ্বৰ মুৰাৰি। তাহাঙ্ক বল্লভ পাইলে যত গােপ-নাৰী। কৃষ্ণে ধৰি আছে কণ্ঠে দুয়াে বাহু মেলি। পৰম উৎসৱে আতি কৰে ৰাস-কেলি # ১৪৪ অলকা পঙ্কতি চাক কর্ণ উপলে। শােভে সৱে বদন-পঙ্কজ ঘর্ম-জলে । কৃষ্ণে সমে নাচে আতি উৎসৱে গােপিনী। বাজয় বলয়া বাদ্য মূপুৰ কিঙ্কিণী ॥ ১৪৫ গােপীৰ নৃত্যত ভৈল ভৰি কৰতাল। বেড়িয়া গুঞ্জৰে যেন ভ্ৰমৰে গীতাল। শিৰকো কম্পাৱে খসে খােপও আউল। তুষ্ট হুয়া কেশে বৰিষয় যেন ফুল ॥ ১৪৬