পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৭০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্রধান গন্ধর্বে অপেৰায়ে সহিত। মহাৰঙ্গে গাৱে গােৱিন্দৰ গুণ-গীত ১৩৩ কৃষ্ণ সমে নাচে সৱে সন্তোষে গােপিনী। বলয়া নুপুৰ বাঝে ঝুমকে কিঙ্কিণী । প্রকাশ কৰম্ভ কৃষ্ণ গােপীৰ মধ্যত। সুবর্ণ মণিৰ মাজে যেন মৰকত।..১৩৪, কৃষ্ণ সমে ৰঙ্গে আতি নাচে গােপাজাক। নানা ভঙ্গি চৰণ চলায়া ফুৰে পাক ॥ হস্তকো চলাৰে তুলি কৰি লয়-লাস। জৱ-যুগ ক্ষেপিয়া কটাক্ষে কৰে হাস ॥ ১৩৫ ঝলমল কুগুল গলত আসি পড়ে। হালে কৃশ কঙ্কাল তনৰৰ বস্ত্ৰ লড়ে। শিথিল মেখলা খােপা মুখে ঘৰ্ম্ম-জল। গাৱে কৃষ্ণ-গুণ-গীত গােপিকাসকল ॥ ১৩৬ কৃষ্ণৰ অসংখ্য মূৰ্ত্তি জ্বলে মেঘ-নয়। প্রকাশে বিজুলী যেন তাতে গােপীচয় ৷ ঘৰ্ম্ম-জলে কণিকা গর্জনে ভৈল গীত। আকাশৰপৰা দেৱে দেখে বিপৰীত ১৩৭ কৃষ্ণ-আলিঙ্গন পায়া অশেষ হৰিব। কৃষ্ণ-গুণ-গীতে পুৰিলেক দশােদিশ।