পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৫৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কাকন।] ৰাজী কৃষ্ণক আশায়ে আইলাে যত গােপীঝাক । সৱাকে এড়িয়া কৃষ্ণে ভজিলা আমাক । সমন্তে নাৰত শ্রেষ্ঠ আপুনাক মানি। মহাদর্পে কৃষ্ণক বুলিলা হন বাণী। ৭৭ চলিতে নপাৰৰ আউৰ আমি এক ভৰি। যৈকে মন নিয়া আৱে যেন লাগে কৰি । শুনি হেন হৰিও বুলিলা তাইক হাসি। যাইবে যেৱে নপাৰা কান্ধত উঠা আসি ॥ ৭৮ শুনি উঠিক তাই গৈল কাছি-পাৰি। দেখি, অন্তর্ধান ভৈলা তথাতে মুৰাৰি। কান্দে আত্তৰাৱে গােপী কৃষ্ণক নেদেখি। হা নাথ কৈক গৈলা আমাক উপেক্ষি। ৭৯ তােমাৰেসে দাসী মই জানা নাৰায়ণ। অনাথৰ নাথ মােক দিয়া দৰিশন। গােপগণে গােৱিন্দৰ খােজ নেয় গুড়ি। সমীপতে দেখে স্ত্রী কান্দে দুঃখে পৰি॥ ৮০ সমস্ত সখীত তাই কহিল বৃত্তান্ত । যেনমতে তাইক এড়িল কৃষ্ণ কান্ত । শুনিয়া বিস্ময় আতি ভৈলা যত সখী। নিৱৰ্ত্তিল সরে ঘােৰ অন্ধকাৰ দেখি । ৮১