পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৫০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ক্রীড়া কতত গােপী-বকে যেন চুষ্পি থাকে ভিৰি। কৃষ্ণ হয়া কতােজনী তাক মাৰে চিৰি। ৬০ কতােজনী কৃষ্ণ হুয়া খাৱে বাংলী তুলি। বেঢ়িয়া প্রশংসে কতাে ধন্য ধন্য বুলি। বাংশীৰ নিসানে গাই ডাকে নাম ধৰি। কতাে গােপাগণ আসে হাম্বাৰাৰ কৰি৷ ৬১ কলােজনী বাহু থৈয়া গােপিকাৰ গলে। কৃষ্ণময় হুয়া কতাে আনন্দতে চলে। জান গােপীগণ মই কৃষ্ণ যদুপতি। দেখ দেখ ইটো মােৰ কেন লীলাগতি ৪.৬২ নকৰিবা ভয় বুলি কতাে গােপী মাতে। মই কৃষ্ণ আছে কি কৰিবে বৃষ্টি-বাতে। গাৱৰ অঞ্চল তুলি থাকে এক কৰে। ধৰিলাে মন্দৰ হেৰ চাপ নিৰন্তৰে ৷ ৬৩ কেহহ বােলে কালি দমাে মই যদুনাথে। ভৰি দিয়া উঠে কতাে গােপিকাৰ মাথে ! সৰে অন্তৰ ঐৰ সৰ্প দুৰাচাৰ। দুষ্টক দণ্ডিবে লাগি মােৰ অৱতাৰ৷ ৬৪ কেহােজন বােলে অৰে দেখ গােপীচয়। বন-জুই বেড়িলে মিলিল সংশয়।