পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২ কখন-কাে 19> গন্ধর্বে গীত গায়া বাৱে তাল। পৰম আনন্দে নাচা গােপাল। ১৪৩ জগত-আধাৰ তােমাৰ ভিৰে। নাকে মুখে দুখে ছাদে ৰুধিৰে । স্বামী মৰে দেখি নাগিনী-লােকে। শিশু আগ কৰি আসিল শােকে ১৪৪ পড়িল ভূমিত কৃষ্ণৰ আগে। কৰিয়া তুতি স্বামী-দান মাগে। কৰিল দোষ স্বামী ইটো চণ্ড। বিহিলা ইহাৰ উচিত দণ্ড | ১৪৫ দুজ্জন জনৰ চিন্তিবা মাৰ। এহিসে কার্যে তযু অৱতাৰ ৷ পাতকী সর্প-জাতি দুৰাশয়। তােমাৰ দণ্ডে পাপ ভৈল ক্ষয় ॥ ১৪৬ কৰিলা দায়া দয়াশীল হৰি। তােমাৰ ক্ৰোধ খৰেয়েৰে সৰি। পূৰ্ব্বত কিনাে তপ আছে কৰি। যাহাত তুমি তুষ্ট লাৈ হৰি ৷ ১৪৭ হেতু হেন ভৈল ভাগ্যোদয়। তােমাৰ পাইলে পদ-ধুলায় সি