পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কীর্তন ৬] শিশীল গােপগৰুঝাকক বেঢ়িলে বন-জুই। কৃষ্ণত শৰণ সৱে লৈল ত্রাস হুই ॥ চক্ষু মুদাই সৱাকো ক্ষেণেকে যােগ বলে। গােলক লাগিয়া আনিলা অবিকলে। ৭৫ নন্দন গিলতে সপেঁ ৰাখিলাহা হৰি। তােমাৰ পৰশে সর্পে দিব্য ৰূপ ধৰি । শাপ এড়াই গৈল বিদ্যাধৰৰ নিলয়। দেখি গােপগণ ভৈল পৰম বিস্ময়। ৭৬ শয়ন-সময়ে সৱ গােপ-গােপগণ। যােগ-বলে বৈকুণ্ঠক নিলা নাৰায়ণ । বৈকুণ্ঠবাসীৰ সৱে মহিমা দেখাই। গােকুলক লাগি প্রভু আনিলা দুনাই। ৭৭ নন্দক নিলেক বৰুণৰ দুতে ধৰি। বৰুণৰপৰা তাঙ্ক আনিলা উদ্ধৰি কৃষ্ণৰ মহিমা নন্দে কহিলা ব্ৰজত । শুনিয়া আনন্দ ভৈল সৱাৰে মনত ॥ ৭৮ ইন্দ্ৰে কৰিলন্ত সাত দিন বৰিষণ। একে হাতে উভাৰি ধৰিলা গােৱৰ্ধন। দুৰ্ঘোৰ ভয়ত নিস্তাৰিলা গােপ-পুৰ। কৰিলা লীলায়ে মহেন্দ্ৰৰ দর্প চুৰ ॥ ৭৯