পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/১৫০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
কীৰ্তন ৩]
১৩৯
গজেন্দ্ৰোপাখ্যান


পলায় জগতৰে মৃত্যু যি প্ৰভুক ডৰে ।

যাক ভয়ে চন্দ্ৰ সূৰ্য্য পৱনো সঞ্চৰে ॥ ৩০

হেন জগন্নাথ অনাথৰ ইষ্ট দেৱ ।

হৰি বিনে আৱৰ তাৰন্তা নাহি কেৱ ।।

এহি বুলি মৰণতো নভৈল বিকল ।

শুণ্ডে মেহ্ৰাই ধৰিলন্ত সুৱৰ্ণ কমল ।। ৩১

পৰম আনন্দে মাধৱত দিয়া চিত্ত ।

গজেন্দ্ৰে কৰিল তুতি আতি বিপৰীত ৷।

যাক স্মৰি তৰি সুখে ঘোৰ নৰকক ।

অন্তকালে পাই হেন মাধৰ বন্ধুক ।। ৩২

শুণ্ডে মেহ্ৰাই পদ্ম গোট উপৰক তুলি ।

গজেন্দ্ৰে শৰণ লৈল ত্ৰাহি হৰি বুলি ।।

আথেবেথে শীঘ্ৰে হৰি গৰুড়ৰ স্কন্ধে ।

ভকতক ৰাখিবাক আসিলা প্ৰবন্ধে ।। ৩৩

গৰুড়ৰ নামি হৰি পৰম বিক্ৰমে ।

শুণ্ডে ধৰি তৰক তুলিলা গ্ৰাহে সমে ।।

চক্ৰ ধৰি তেখণে ছিৰিলা গ্ৰাহ-মুখ ।

হৰিৰ প্ৰসাদে গজেন্দ্ৰৰ গৈল দুঃখ ।। ৩৪

পা* ৩২ ॥ যাক...বন্ধুক ।। যাক শুনি তৰি ভৱভয়অন্ধকূপ । অন্তকালে পাই সেই মাধৱৰ ৰূপ ।।