পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/১১২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কীৰ্ত্তন ১৩] প্ৰা-চৰিত্ৰ দৈত্য-শিশুসৰৱ পাছে আন ক্ৰীড়া এড়ি। প্ৰাদক গৌৰৱ কৰিয়া বসে বেড়ি। দায়ায়ে প্ৰাদে দেন্ত হিত উপদেশ। শুনিয়োক বাণী দৈত্য দানৱ নিঃশেষ॥ ১৩৯ অসাৰ সংসাৰ নাই ইহাত বিশ্বাস। জানি হৰি ভকতিক কৰিয়ো অভ্যাস। মনুষ্যৰ আয়ু শত বৰিষ সংখ্যাত। অৰ্ধেক বিফলে যায় জানিবা নিদ্ৰাত। ১৪০ বিংশতি বৰিষ আয়ু যায় ওমলন্তে। নেয় দশ বৰিষ ধনক উপাৰ্জন্তে। বৃদ্ধকালে যায় শেষ বৰিষ বিংশতি। একো কাৰ্য্য সাধিবাক নাহিকে শকতি॥ ১৪১ শৰীৰক পীড়ে ব্যাধি চক্ষুৱে নাকলে। আশা-পাশে বান্ধিয়া গৃহত থাকি গলে। হেন জানি শিশুসৱ এড়া আন কৰ্ম। কৰিয়ো কুমাৰ-কালে ভাগৱত-ধৰ্ম্ম॥ ১৪২ দুৰ্লভ মনুষ-জন্ম নকৰা বিফল। চিন্তা মনে মাধৱৰ চৰণ-কমল। হৰিসে সৱাৰৰ আত্মা বান্ধৱ ঈশ্বৰ। মায়াময় ইটো পুত্ৰ ভাৰ্য্যা কলেৱৰ। ১৪৩