পৃষ্ঠা:Kaibo-kali-Ed-1st.pdf/৭৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ৰামায়ণ মহাকাৰ কৰি মন্দিৰ জোতিৰ পাতা ৰে উৰিছে চুৰাত। জ্যোতিন্ময় বাল্মীকি প্রতিভা মেটতি বিকীর্ণিত হৈ প্রতি কবি হৃদয়ত ; কবিতা সাহিৰে আঁকে অতীতৰ স্মৃতি উদ্ভাবিত হই আজি কাব্য আকাশত। (৩) কবিতা আবাহন। ওলাই আহ মােৰ হৃদয়ৰ বাণী হে দেবী কবিতা ! চলােৱা পাৰ, ধৰ আহি সুৰ ললিত ৰাগিণী, বৰষা হিয়াত অমিয়া ৰাৰ । চোৱা-কামনা উদ্বেগ উত্তেজনা যত সকলো জঞ্জাল আঁতৰি গল, যত্ন নি কৰুণ তােমাৰ ৰাধক এটিও আৰু নােহােৱা হল । চোৱঁ—নিজৰ পৰিছে হিয়া তুলি মােৰ, তুমি—নিশ চিতেৰে চলােৱা ভৰি, ধীৰে ধীৰে দেৰি । লালা-গতিশে অকলে বইহি আসন জুৰি। লনি ভাবৰ লাকি ভঙ্গিম ছন্দে ৰে আহা! বিৰিঙ্গি ফুটে