এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
কাব্য-কলি
নৰহিয়া উদ্দীপিত কাব্য জ্যোৎঙ্গা প্ৰভা
উজৰি উজৰি মাৰ যায় হৃদয়ত।
•
কৰ্মফল পথ ভুলি সিটো জনমৰ
ৰত্নাকৰ দস্যুৰূপে থাকোঁতে ভকত,
মায়াৰ ঢাকনী দাঙ্গি বাল্মীকি দেৱৰ,
নাৰদ ঈশ্বৰ দূতে কৰিলে বেকত।
•
স্বৰ্গৰ জেউতি পৰি দস্যু হৃদয়ত
মায়া অন্ধকাৰ হল আলোকত লীন;
উভটি ধৰিলে নিজ পথ সাধনাত,
পুৰুষাকাৰত গল সংস্কাৰ জিন।
•
দূৰ হল দস্যুবৃত্তি মায়া অহঙ্কাৰ
নিজ পৰিবাৰবৰ্গ পালনৰ চিতা,
দূৰ হল কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, মদ,
মাৎসৰ্য্যৰ আক্ৰমণ বাধ্য বাধকতা।
•
দূৰ হল আত্মপৰ মায়া ভেদ জ্ঞান,
সুখ দুখ, পাপ পুণ্য, ধৰ্ম্ম অধৰ্ম্ম,
বিবেক হিয়াত তাৰ হল মূৰ্তিমান,
ক্ৰমাৎ কৰিলে ত্যাগ সংসাৰৰ কৰ্ম্ম
•
আলোকৰ ছটা এটি তাৰ হৃদয়ৰ
কবিতা জপেৰে সাঁচ ৰই মৰতত
৬৩