পৃষ্ঠা:Kaibo-kali-Ed-1st.pdf/১৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


তোমাৰ উদ্দে সিয়ি নিবিত্তে তোমাৰ নলীলা কেৰে। কেনে ৰে তোমাৰ লীলা না। কেৰে ৰে তোমা শীলা পুত মিই চোৱা অস্ত্ৰ মন, বীপ ছি শিল; অন্ধ মোল বুজি মানুহে নিয়ে টি মৰে গল। ধৰাৰ নোৰিশিলত হোতে বদুৱাতে কৰে নচলে নোটে; তোৰ সঁজুলি ইশা এনে তেও সকলোতে দিল। মোৰ মহিমা কি বুজি প্ৰভু। কেনে ৰে তোমাৰ লীলা একে একে দিন গই থাকোতেই | কোনো অচহুৱা বাটে, কাৰে পাশে পোৱা গছ বনলতা পথ চিলা-চিনা লাগে; কৰাৰ যেন কোনোবা কাল খেলা বেলিৰ ঠাইহে নিজৰ