সাময়িক ভিীতি আছে। গোলমোল খুলাতে পাৰিনি’ৰাজেশনকৰে। তেনাতীয় গীত গায়, চুলীয়াই ঢোল বজায়, লগতে মাৰৈ গীতৰেকৰে।বিয়ালিনানোনামতী আৰু চুলীয়াৰৰৱ আছে! আগতে তেওঁলোকে জোত সাৰ চি নিব লাগিছিল; বৰ্তমান এভাৰ চিৰা, এ চাউল আৰু লৈ যায়।পাটিনি সিনাই সম্পূৰ্ণ বিয়াৰ দাবী দৰাঘৰীয়াই কল্যাঘৰক দিয়ে আৰু বিয়াৰ দিনা সেই দাবী পূফৰ।এলোকে বিন্ন দিনাখনৰ ঘৰত ৰিছি দেৱতাৰ পূজা না ডেকে কুকুট দিয়ে। কোনো ছোৱালীয়ে বিয়া হ'ম বুলি নিজে গা যাচি আহিলেও এনেকৈ কুকুৰ কালি দিয়ে। চোতালত ৰভাৰ তলত দৰান্যাক কৰাই হিন্দুমতে বিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে। তাৰ তলত মন সাজি ঘট প্ৰতিষ্ঠা কৰে। বিয়াত ধুপ চাউল গটগুৱা, গাঁথি দিয়া, পাকা খেল কৰা ইত্যাদি প্ৰথা চলি আছে। ম-ভাতেৰোইজক অভ্যৰ্থনা কবি লাগে। কোচা ৰাভাসকলৰ‘ভোটানি' নামে এটা বিৱৰ প্ৰথা আলি। এই প্ৰথামতে বিয়াৰ দিনাখন দৰাঘৰত যথাবিহিত ভাবে সেৱদেৱ পল পাতালৰ পিছত ৰাইজক আমিষ ভোজন কৰাব লাগে।কন্যাঘৰীয়াও এই বিবাহ-তে যোগদান কৰে। কোন আগতেই ৰাইজৰ সমুখত নকন্যাই নদৰাক পাতত ভাত আৰা বাঢ়ি দি শ্ৰদ্ধাৰে সে কাঢ়ি ভাত খাবলৈ অনুৰোধ জনাব লাগে। দই আহি সেইভাত আৰা এগাহ মাথোন খাওঁতেই তেওঁৰ লগৰীয়া সকলে সেই ভাতৰ পাত ফাঢ়ি ৰ আৰু পেলাই দিয়ে। দৰুন তেতিয়া হা আসনৰপৰা উঠে; তেতিয়াই বিয়াৰ কাৰ্য সমান। তাৰ পিছতেই সামূহিক ভোজন ব্যবস্থা হয়। অৱশ্যে বৰ্তমান বহুতেই হিন্দু সমাজ বিবাহ প্ৰথমইে বিয়াৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰে যদিও ব্ৰাহ্মণৰ কোনো মোননহয়। সমাজৰ “জি” বা ওজাই(পুৰোহিত), বিয়াৰ সম্পূৰ্ণ কাৰ্য সম্পাদন কৰে। বৰ্তমানে ‘জোটা বুলি প্ৰথামতে বিয়াৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰা হয় যদিহে কোনো বলাই কোনো বিধৱা পত্নী ৰূপে গ্ৰহণ কৰে। চনীয়া’ ৰাখি বিয়া কৰোৱ ‘কেলাংদাবিনে’আৰুকন্যাক দৰাৰ ঘৰলৈ আনি বিয়া কৰাৱা প্ৰথাক ‘ৰে কৈটি নে’ প্ৰথা বুলি কোৱা হয়। শাতি, বিলীয়া আসিলে পোনতে শুভ দিন কাড চাই নেইমনীন তিতেই গল হোক মইল-তালে বৈহে,আৰু সেই সিনাই টি কোনো দিনলিভিছে। নিলিনি সি চলো এটি লৈ যায়।যাইবোলীনিবলৈওনলে টি টোপোল ই দিয়ে।পায়ই থেকে খৈনি কোনোদি ভি শো লিলসমতি এ কৰে, তেতিয়া গেল নিহি।নিনিন কেমন সনুহৰ সৈতে নিলেন। তাৰা বতে
