তিনীতি ০৫ আৱশ্যকীয় পোচাক-পঙ্কিল, অলংকাৰ পাতি আদি লৈ যায়।ক্যাম’ গাড়ীত ভুলি লৈ আহে। দিনৰ বেলিকাই বিয়া সমাপন কৰে। ঘৰলৈ কন্যাকআনি প্ৰথম চোতালৰ তলত দৰা-কন্যাক বৰাই ৰিছি দেৱতাৰ নামৰ পুয়েছিচ্ছে কৰে, কন্যাজনীক দৰাজনৰ সোঁফালে বয়। পূজাৰ শেষত কুকুৰ এহাল (ময় আৰু মাইকী) পুত কৰি ডিঙি মুচুৰি মাটিত পেলাই দিয়ে। কুকুহাল ধপধপাই যদি একেলগে গলাজি মৰি যায়, তেতিয়া সিহঁতৰ ভবিষ্যত সংসাৰ সুৰ, আৰু যদি বেলেগ বেলেগআতৰত গৈ ৰে, তেতিযা সিহঁতৰ ভৱিষ্যত সংসাৰ অশান্তিপূৰ্ণ নেকি বিচ্ছেদ হোৱ বুলি সম্ভাৱন কৰে। তাৰ পাছত দৰা-কন্যাৰু বৰঘৰত বহুৱাই ইজ মানুহেঅতি উভয়ে যৌতুক প্ৰদান কৰে। যৌতুক প্ৰদানৰ কাম শেষ হলেই সমাজৰ জ্যেষ্ঠসকলক (মতা তিৱে উভয়কে) দৰাকন্যাই সেৱা কৰি আশীৰ্বাদ গ্ৰহণ কৰে।ৰেলি মাৰ নৌকাতেইইজক আৰ কোন কৰায়। কন্যাঘৰৰ মানুহে বিয়াত উপস্থিত থাকে। তেওঁলোকক বেশী’বুলি কোৱা হয়। ‘নো’ অৰ্থ ঘৰ, স্বামী’ অৰ্থ মালিক (মালিক)। এই কন্যাঘৰীয়া মানুহক ( নোমী) দৰাঘৰীয়াই অতি সাৱধানে মদ, ভাত খুৱাই অভ্যৰ্থনা কৰিবলগীয়া হয়। অলপ টী-বিচ্যুতি হলেই ‘নোক্স্বামীয়ে’ দৰাঘৰীয়াক দণ্ডনীয় কৰিৰপৰা অধিকাৰ থাকে। সৰ এই অধিকাৰ থকাৰ বাবেই কন্যাঘৰীয়া মানুহবিলাকক নোমী’বুলি কোৱা হয়। আগতে বিয়াৰ পিছত দুই দিনলৈকে ৰাইজক মদ, ভাত, খুৱাই অভ্যৰ্থনা কা বাধ্যতামূলক আছিল। এই দুদিন মতা-তিৰোতা,ডেকা-গাভৰলৰৱালীসকলোৱেম-ভাত খাইআমদমোদ কৰিছিল। বিয়াত ‘গেইট’ বা ‘তো সা প্ৰথা বাধ্যতামূলক। কোন কোনো আঞ্চলিক সমাজ বিধি ব্যবস্থা মতে-কন্যাকাৰ তলত নাই। পোনে পোনেই বৰঘৰত ৰুৱায়।ৰৰ তলত পূৰেহিতে বিৰি দেৱতাৰ পূজা কৰি তেওঁৰ নামত পাঁচটা কুকুৰা বলি দিয়ে। এই দিছি দেৱতাসকলৰনাম হৈছে-১)শিৱৰমং (২) গোদা (৩) শিং (৪) মংৰে আৰু (৫) মাহাতক। পূৰ পিছতহেনকাত ন্যাৰ বাওঁফালে আই লণ-গাথি বাজি দিয়ে। তাৰ পাত আৰ ৰ পৰা নিজ ভিনীহিয়েকে সৰু কুকুৰা পোৱালি (মতা আৰু মাইকী) দুটা বিছি দেৱগৰ নামত সময়ে সমাজেজনিকৰখেলগে ভিক্ষুিৰিমাতি পেইনিয়ে, অন্য কিত সংসাৰ সৰু পৰি নিৰ কৰে। অৰ শত কন্যাইবি কে সোলেই আন ন (ডিজে) নীলগত লালে গৈ থকা যেমন কৰে। বইজতেমনতপ্ৰথমে যায়নি সিপেল হকি তঙ্গ বিষয়।এইব তৈ(ক)ৰাখেন লেনা খাতুত ত আ বি কালিদাইয়াকে নিনি । চলে পাঠৰ খাই ,
