পৃষ্ঠা:হাহিৰ টোপোলা.pdf/৪০

মামাৰ তিৰী

ওজা	:	যুগৰ লগে লগে মাত কথাৰো পৰিৱৰ্ত্তন।
ডাইনাপালী	:	বাকী আকো নাই হা ওজা। কি দিন হ’ল। আমাৰ পিতাই
		কৈছিল। পিতাহতে পিতাকক পিতা নুবুলিছিল।
ওজা	:	কি বুলিছিল তেনেহলে?
ডাইনাপালী	:	বাপা। চলিহাতে পিতাকক বুলিছিল বাপা
ওজা	:	আৰু বাপেকে
ডাইনাপালী	:	চলিক বুলিছিল আপা, ডাঙৰ আপা, সৰু আপা।
ওজা	:	তাৰ পিছত
ডাইনাপালী	:	স্বাধীন হবাৰ সময়ত বাপাটু মহাত্মা গান্ধী নি উকাৰ
		দাল লাগে বাপু কৰিলে।
ওজা	:	তাৰ পিছত স্বাধীন হল।
ডাইনাপালী	:	বাপাটু গেল পিতা হ’ল। অসমত ভাষা আন্দোলন হ’ল
		ভালেকেতা ডেকা ল’ৰা মৰিল। তেওঁলোকৰ কষ্টই কাম
		দিলে। বৰ যত্ন কৰি তেওঁলোকে দেউতাটো আনিলে।
		সুখী-দুখী সদাগৰ সকলোৱে দেউতা ব্যৱহাৰ কৰিলে।
ওজা	:	দেউতা চলিয়েই আছে।
ডাইনাপালী	:	১৯৭৯/৮০ চনত বাপা গোটেই অসম জুৰি ইমুৰৰ পৰা
		সিমুৰলৈ ছাত্ৰ আন্দোলন। দুখৰ বিষয় আঠশ পস্পন্নজন
		ছাত্ৰ শ্বহীদ হ'ল।
ওজা	:	তুমি কান্দ কিয়।
ডাইনাপালী	:	নাকান্দিবা। ছয় বছৰ আন্দোলনত কিমান ল'ৰা-ছোৱালীৰ
		জীৱন ধ্বংস হ’ল। তথাপি ৰাখিব নোৱাৰিলে শ্বহীদৰ

হাহিৰ টোপোলা- ৩১