পৃষ্ঠা:হত্যাকাৰী কোন.pdf/৩১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


তেওঁলোকৰ চিনাকী মহৰীজনকো লৈ গৈছিল । সকলো কথা শুনি উকীলে ক’লে ,—“এতিয়া মই একো ক’ব নোৱাৰোঁ । আসামী এতিয়াও পুলিচৰ হাততে । পুলিচৰ ৰিপোট নহালৈকে ঘটনাৰ মোৰ ধৰা সম্ভব নহয় । এতিয়া জামীনৰ আবেদন কৰাও মিছা ।”

মলো আৰু মোহনে উকীলক পাঁচ টকা বয়না দি যি হয় কৰিবলৈ খাটনি ধৰি গুচি আহিল ।

ইয়াৰ পাচত এসপ্তাহ গ’ল । মলো ইয়াৰ ভিতৰতে আৰু তিন দিন উকীলৰ ঘৰলৈ গ’ল, কিন্তু কাম একো নহ’ল । পুলিচৰ ৰিপোৰ্ট এতিয়াও অহা নাই।

আঘোণীৰ ভনী-জোৱায়েকৰ ভায়েক বলো পুলিচ চাহাবৰ চাপ্ৰাচী আছিল । আঘোণীয়ে তেওঁৰ ওচৰলৈকে এবাৰ গৈ কিবা কৰি পাৰে নে চাব খুজিলে । তেওঁ তেতিয়া লৰা-ছোৱালী হাল আৰু ঘৰখন মোহনক চমজাই এখন গৰুৰ গাড়ীত নগৰলৈ ওলাল । লগত মলোও গ’ল ।

ৰাতি দহমান বজাত আঘোণীয়ে বলোৰ ঘৰ পালেগৈ । বলোৱে তোলনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ কথা আগেয়ে শুনিছিল আৰু খা-খবৰো কৰিছিল, কিন্তু একো কৰিবৰ শক্তি নাছিল । এতিয়া আঘোণী যোৱাত ক’লে ,-“মই কি কৰিম ! মোৰ কি হাত আছে ! মই এটা চাপ্ৰাচীহে ! মোৰ কথা কোনে শুনিব ! এটা কাম কৰিব পাৰোঁ । পুলিচ চাহাব অসমীয়া মানুহ, ব্যৱহাৰো ভাল । মই কালিলৈ তোমাক তেওঁৰ ওচৰলৈ লৈ যাম । তুমি