পৃষ্ঠা:হত্যাকাৰী কোন.pdf/২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


আৰু কিবাকিবি ঘৰুৱা কথা পাতিলোঁ । তেওঁক খুৱাবৰ নিমিত্তে শহুৰে হাঁহ এটা অনাই মৰাইছিল ; মোকো ভাত খাই আহিবলৈ ক’লে। মই থাকিব নুখুজিছিলোঁ ; পিচত এৰাব নোৱাৰি ৰ’ব লগাত পৰিলোঁ । দাৰোগা ।— তুমি তেন্তে ৰাতি তাতে থাকিলা ? তোলন ।— নাই থকা । থাকিবলৈ মই তালৈ যাম বুলি ঘৰত কৈ যোৱা নাছিলোঁ । । সেই কাৰণে ঘৰত চিন্তা কৰি থাকিব বুলি খোৱা হ’লতে উলটি আহিলোঁ । দাৰোগা।— তেতিয়া ৰাতি কিমান হৈছিল ? তোলন ।— জোন পৰোঁ পৰোঁ হৈছিল । দাৰোগা ।— ইমান ৰাতি অকলৈ আহিবলৈ তোমাৰ ভয় লগা নাছিল নে ? তোলন — আলিয়ে আলিয়ে আহেঁতে কিহৰ ভয় ! তাতে দাখন হাতত থাকিলে কোনো অপদেৱতায়ো ওচৰ চাপিবলৈ সাহ নকৰে । দাৰোগা ।— তোমাৰ হাতত তেন্তে দা এখন আছিল । চাওঁ কোনখন দা । তোলনে ।— দাখন আনি দেখুৱালে ; দাৰোগাই হাতত লৈ চালে । দাখন বৰ চোকা আৰু একেবাৰেই চিকচিকীয়া । দাৰোগা ।— তুমি আহেঁতে বাটত কাৰবাক পাইছিল৷ নে ? তোলন ।— নাই পোৱা । দাৰোগা ।– ক’তো একো দেখাও নাই নে ?