পৃষ্ঠা:হত্যাকাৰী কোন.pdf/১৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


শ্যাম ।—মানুহৰ লো কি ! কথা দেখিলেই কথা উলিয়ায় । সেই কেহোৰাম বোলা পণ্ডিতটোৱে আগেয়ে আন ঠাইত লৰাৰ স্কুলত কাম কৰিছিল । এতিয়া গাৱতে স্কুল এখন হোৱা দেখি তাৰ আহিবৰ মন গ’ল । সিয়েই মেনেজিং কমিটিৰ মেম্বৰসকলক ধৰি মেলি তাইৰ গাত মিছাকৈ বদনাম দি স্কুলৰ পৰা খেদোৱায় আৰু নিজে তাৰ শিক্ষক হয় । আচল কথাৰ ভু কোনে লয় ! স্কুলৰ পৰা খেদোৱা দেখি তাইৰ স্বভাৱ বেয়া বুলি চাৰিওফালে ফাটি-ফুটি গ’ল আক সেই কাৰণেই বিয়া কৰাবলৈ কোনো আগ নাবাঢ়িল । মিনাই । —মোক তেনেকুৱা ছোৱালী নালাগে । শ্যাম ।—তোমাক লাগে তোমাৰ কথামতেই মেলা দুৱাৰখন , ৰন্ধা ভাতমুঠি, এই বয়সত আনবোৰ কথা ভাবিবৰেই বা দৰকাৰ কি ? মিনায়ে ভাবি-চিন্তি চাব বুলি সেই দিনা শ্যামচাদক বিদায় দিলে । শ্যামচাঁদ কিন্তু ক্ষান্ত নহ’ল, দিনৌ সেই একে প্ৰস্তাবকে কৰিবলৈ ধৰিলে । এনেকৈয়ে কিছুমান দিন যোৱাৰ পাচত মিনায়ে মত দিলে । দিনচেৰেক পাচতে বিয়া হৈ গ’ল । কন্যা-ঘৰৰ সকলো খৰচ বহন কৰাৰ উপৰি ও শ্যামাচাদে দৰাকো যথেষ্ট সাহায্য কৰিছিল ।