পৃষ্ঠা:হত্যাকাৰী কোন.pdf/১৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


ঘৰলৈ গৈছিল । দুয়োৰে মাজত বৰ মিল আছিল । মিনাইৰ পৰিয়ালৰ মৃত্যুত পুতৌ কৰি শ্যামচাদে কলে —“বুজিছা নে ভকত । এনেকৈ দিন কটোৱা অসম্ভব । তুমি আকৌ বিয়া কৰোৱা ।” মিনাইৰ শোক দুগুণ হল ; উচুপি উচুপি ক’লে,—“আৰু মোক তেনে কথা নক’ব, আকোঁ সেইবোৰ জঞ্জাল লগাই নলওঁ । যি হৈ গ’ল সেয়ে ভালকৈ জুৰিছে । এতিয়া যেনে-তেনে চকু মুদিব পাৰিলেই হয় ।” শ্যামচাদে কিন্তু প্ৰায়েই বিয়াৰ কথা উলিয়াই কয়, “চোৱাঁ, আজি তুমি জ্বৰ-নৰিয়াত পৰিলে এটোপা পানী দিওঁতাও কোনো নাই । দুখে-বেজাৰে পৰি থাকিলে এমুঠি খোৱা বুলি কওঁতা নাই । এনেকৈ কিমান কষ্ট সহিবা ? তাৰ উপৰি তোমাৰ মাটি-বাৰী, সা-সম্পত্তিবোৰ কি কৰিবা ? মোৰ মতে তুমি আৰু পলম নকৰি সোনকালে বিয়া কৰোৱা উচিত । প্ৰথমতে মনায়ে মত দিয়া নাছিল । কিন্তু দিন যোৱাৰ লগে লগে অকলশৰীয়া জীৱনটো অসহ্য হৈ আহিল । দুখোজ আঁতৰি যাব লগা হ’লেই দুৱাৰ বান্ধিব লাগে ; ৰাতি ঘূৰি আহি আন্ধাৰ ঘৰত খেপিয়াই চাকি লগাব লাগে ; ৰন্ধাৰ এলাহত ঘনাই লঘোন দিব লাগে । আন একো নহলেও মেলা দুৱাৰখন, ৰন্ধা ভাতমুঠি পোৱা হ’লে তেওঁ অলপ শান্তি পালেহেতেন । ইয়াৰ পাচত এদিন শ্যামচাদে বিয়াৰ কথা উলিয়ালত মিনায়ে ক’লে,—“বিয়া কৰাবৰ মোৰ মন নাছিল । পিচে এতিয়া দেখিছো কোনোবা ঘৰখীয়া নহলে ঘৰত থকাই টান