এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
৭
স্বাৰ্থৰ সমাজ
| পাম। মই এতিয়া যাও—ভাত খাবৰ - হল, স্কুললৈ যাবলৈ। |
| বেলু— | আজি স্কুললৈ যাবলৈ এৰা; সেই বাবে একো বেয়া নহয়। অলপ দেখা শুনা কৰি আটাইকেউতা গোটখাই স্ফুৰ্টি কৰো। |
| নগেন— | মই তেন্তে স্কুললৈ বুলি ওলাই আহোগৈ৷ মই তোমাক নন্দৰ দোকানতে লগ পাম। তুমি সিহঁতকো ৰাখিবা। |
| ধেনু-- | বাৰু তুমি আহাগৈ; কোনো চিন্তাকে নকৰিবা। পিচে এটা কথা— আমাৰ হাতত হলে পয়চা এটিও নাই। নন্দ দোকানীয়ে উঠনা নিদিয়ে; তুমি আনিলেহে হব। |
| নগেন— | ভয় নকৰিবা; কালি মই হাতমাৰি থৈছো। পিচে বাকচৰ পৰা বাহিৰহে কৰিব পৰা নাই। |
| ধেনু— | কিহৰনো হাত মাৰিলা? যদি আনিব নোৱাৰিলা। |
| নগেন— | নহয়হে বাকচৰ এচুকত থৈ দিছো, দেউতাই বিচাৰি নেপাই মোক শপত খাবলৈ কৈছিল; মই বাকচৰ পৰা অনা নাই বুলি গোঁসাই ঘৰত শপত খালো। ধৰিব নোৱাৰিলে মোকা |
| ধেনু— | তুমি যে ভয় নকৰিলা শপত খাবলৈ। |
| নগেন— | ভাল কৈছা। মইতো বাকচৰ পৰা টকাতো বাজ কৰি অনা নাই। |
