এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
১৩২
স্বাৰ্থৰ সমাজ।
| সাৰিবৰ উপায় নেদেখি এতিয়া আমাৰ গাত দোষ
পেলাইছে। হেৰ মোৰ তিৰোতাই তোক কি কৰিছিল। |
| দাৰোগা— | এতিয়া মই বুজিছো। ইয়াৰেই কাম। |
| গনেশ— | নহলেনো কোনে মৰাৰ। এই পাষণ্ডই বুদ্ধি দি
মৰালে। [ কান্দে ] |
| হীৰালাল— | গনেশ তুমি নেকান্দিবা। ইয়াৰ বিচাৰ দাৰোগা
বাবুৱে কৰিব। |
| দাৰোগা — | লচমন চিং উচকো হাতকেৰি লাগাও।
থানামে লে যাও। হেৰ এতিয়াও সচা কথা ক এৰি দিম। |
| নিৰ্ম্মল— | মই একো মিচা কথা কোৱা নাই। যই গণেশৰ
ঘৈণীয়েকক মৰা কব নোৱাৰো। |
| দাৰোগা— | চুপ ৰহো। (চিপাহিক) উসকো যলদি লে যাও।
তই প্ৰমীলাক উলিয়াই নিদিলে হাজতত থাকিব লাগিব। তোমালোক বিচাৰৰ সময়ত হাজিৰ থাকিবা। |
| গনেশ— | দাৰোগা বাবু চালামহে। |
| ( দাৰোগা, চিপাহী, আৰু নিৰ্ম্মলৰ প্ৰস্থান ) |
| হীৰালাল— | হেৰা প্ৰমীলাক যদি উলিয়াব পাৰে আমাৰতো
সৰ্ব্বনাশ। তাই যে এনে কাম কৰিব মই কেতিয়াও বিশ্বাস নকৰিছিলো। এতিয়া যাওঁ বলা। |
( দুয়োৰে প্ৰস্থান। )
