এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
৯৬
স্বাৰ্থৰ সমাজ ।
তৃতীয় দৃশ্য—ভাৰতীৰ কোঠা
| ভাৰতী— | মোকনো নিবলৈ কিয় অমান্তি হৈছে। মই লগত
গলেনো তেখেতৰ কি অপকাৰ হব। এনেকৈ হওঁতে বহুত অসুবিধা আছে। মোৰ মনটো কিবা কিবা লাগিছে দেখোন। |
( এনেতে চিন্তান্বিত নগেনৰ প্ৰবেশ )
| আপুনি দেখোন বৰ চিন্তা কৰি আহিছে। |
| নগেন— | মই চিন্তা কৰিছো বুলি তুমি কেনেকৈ জানিলা। |
| ভাৰতী— | আপোনাৰ মুখৰ চেহেৰা আৰু চকুৰ পৰাই বুজিব
পাৰিছো। |
| নগেন— | থোৱা তোমাৰ কবিতা, ব্যৱসায়ী মানুহ আমি তোমাৰ
কবিতাৰ ভাব বুজিব নোৱাৰো। এনেয়ে শৰীৰ বেয়া; তাতে কাৰবাৰৰ চিন্তা, তোমাৰ ওচৰলৈ আহিলে সকলো- বোৰৰ কৈফিয়ৎ মই দিব নোৱাৰো। |
| ভাৰতী— | আপোনাক কথা এটা সোধো। মই শুনিবলৈ
পাইছো ............ ময়ে যে শুনিছো এনে নহয়। মই আপোনাৰ আগত লুলুকুৱাও। আপুনি মোৰ স্বামী; স্বামীৰ আগত আত্ম গোপন নকৰো। কৰিলে মহা পাপ হব। আপুনি বোলে কাৰবাৰৰ বিষয়ে একেবাৰে কাণ- সাৰ এৰি দিছে আৰু বহুত টকাও হেনো জমা নকৰা কৰি লৈ আহিছে। আপোনাৰ খবৰ দিনৌ পুলিচে কলিকতাত লব লাগিছে। সচাকৈ কওকচোন আপুনিনো কি জগৰ |
