সেউজী পাতৰ কাহিনী
বহিবলৈ আগবাঢ়িল। বেঞ্চখনৰ কাষ পাওঁতে নেপাওঁতেই ওৰণীয়ে মুখ ঢাকি অচল মুৰ্ত্তিৰ তিৰোতা এজনী থিয় হৈ থকা দেখি প্ৰেমই উভতিব খুজিছিল; হঠাতে মেখেলাৰ পাতলিত বছা গুণাৰ বহল ফুল শাৰীত তাৰ চকু পৰিল। গাওঁৰ কাৰোবাৰ ঘৰত তেনে ফুল দেখা দেখা অনুমান হইল। পিছলৈ দিয়া খোজটো ঘূৰাই মানুহজনীৰ সমুখা-সমুখি হ’ল। ওচৰত মানুহ এটা থিয় হোৱাৰ উমান পাই মানুহ গৰাকীয়ে ত্ৰ্যস্তভাৱে লাহেকৈ মূৰ তুলি চাওঁ নেচাওঁকৈ চালে; প্ৰেমৰ চকুয়ে চকুয়ে পৰিল। বলিয়াৰ দৰে প্ৰেম আগবাঢ়ি গ’ল। টিকট কটা খিৰিকিৰ সমুখত এপাল মানুহে টিকটৰ কাৰণে হেতা-ওপৰা লগাইছে; তালৈ ভ্ৰুক্ষেপ নকৰি প্ৰেমই কান্দোনৰ সুৰত কলে,
“আলতী, আলতী, তোকেই বিচাৰি আহিছোঁ। বল, বল, ঘৰলৈ ঘূৰি যাওঁ বল। মই জানো তোৰ দোষ নাই, মই সেই বোৰ একো নধৰো, বল”। কথাৰ লগে লগে আলতীৰ একেবাৰে কাষ চাপিল।
এখোজ পিছুৱাই গৈ আলতীয়ে বিৰক্তিৰে কলে,— “তুমি মোক বিচাৰি কেলৈ আহিলা? ঘৰলৈ উভতি যোৱাগৈ। মই যাৰ লগত ওলাই আহিছোঁ তাৰ লগতহে যাম।”
“আলতী তই ভুল নকৰিবি, তই সৰুৰেপৰা সুখত উঠা ছোৱালী; বৈৰাগীয়ে তোক কেনেকৈ খুৱাব পিন্ধাব? মোৰ কথা শুন, তই অবুজ নহবি ভাবি চা।”
“মই ভাবি চিন্তিহে আহিছোঁ। বৈৰাগীয়ে কেনেকৈ খুৱাই
