১৬ সিদ্ধি লাভ। [ ১ম ৰ্তা, ৩য় দৃ ৰজা- দ্বিতীয় বিবাহৰ ভোগে মোক জ্বলা-কলা কৰিছে। সৰুৰাণী কালি ওৰেদিন ৰোহপাতি মাটিত পৰি আছিল। অনেকে অনেক প্ৰকাৰে তাৰ কাৰণ শুধিলেহে হয় কিন্তু ৰাণীয়ে একোকে নকলে। অৱশেষত নিৰূপায় হৈ মই যেতিয়া প্ৰতিজ্ঞা কৰি কলো। “তোমাৰ মনোভাব ব্যক্ত কৰা ৰাণী, মই তাক সিদ্ধি কৰিম।” তেতিয়া সুচীয়ে ক'লে “মোব কথা ৰাখিব খোজে যদি আপুনি স্থনীতিক বনবাস দিয়ক; সৰু হৈ মই আৰু কিমান লঘু-লাঞ্ছনা সহিম”। প্ৰতিজ্ঞা বদ্ধ হৈ সখা এতিয়া মই বিমোৰত পৰিছোঁ। সুনীতিক বনবাস নিদিলে দেখিছে। শুৰুটা শান্ত নহয়। • উদাশ--( নিজে ) সঁচাই, দেহি ঘাই এতিয়া। ( প্ৰকা্যে ) এৰা, পালিয়েই পালে। এতিয়াহে মহাবাজ; কথাটো এতিয়া ডাঙ্গৰেই নহলনো কি? কি বুলিনো ৰাণী গৰাকীক এতিয়া বিনা দোষত বনলৈ পঠিয়ায়। কাহানিও নেদেখা নুশুনা বনৰীয়া জন্তুৰ মাজত ৰাণী গৰাকীক বাৰু কোন সতে বনত থৈ আছে। ৰজা—( ভাবি ) কোন সতে আহিবা সধি—কোন সতে আহিবা। প্ৰথম নগৰী স্বৰূপে যাক লৈ জীৱনৰ ভৰা সোতত নাও মেলি দিছিলো, সেই সাদৰী লগৰী আজি কি দোষত নিৰ্ব্বাসিত কৰো। উদাশ—এৰা মহাৰাজ, তাৰেহে এতিয়া কোনো উপায় বিধি পোৱা নাই। আপুনি সৰু ৰাণীক কথা দিলে যেতিয়াটো আৰু ৰাখিবই লগা হ'ল। নহলে সৰুৰাণীয়েও ক'ত এৰিব।
